Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] kwietnia 2004 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa wydał postanowienie nr [...], którym zawiesił postępowanie w sprawie przyznania L. C. renty rodzinnej w drodze wyjątku. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawczyni złożyła apelację od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zainteresowana wniosła o niezawieszanie przedmiotowego postępowania i przyznanie wnioskowanego świadczenia, argumentując to trudną sytuacją finansową rodziny.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie poprzedzające, a w jego uzasadnieniu stwierdził, że z uwagi na przekazanie akt sprawy do Sądu Apelacyjnego w G., w związku ze złożoną przez wnioskodawczynię apelacją, sprawa jej wniosku o przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku nie może zostać rozpatrzona i postępowanie należało zawiesić.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi złożonej przez L. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła, jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi stwierdziła m.in., że postępowania w sprawie renty rodzinnej w drodze wyjątku nie można było zawiesić ze względu na nierozstrzygnięcie przez Sąd Apelacyjny w G. złożonej przez nią apelacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto dodał, że świadczenie w drodze wyjątku może zostać przyznane tylko wówczas, gdy zostanie ustalone, iż wnioskodawca nie posiada uprawnień do ustawowych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, że nie ma wpływu na czas trwania postępowania apelacyjnego i w zaistniałej sytuacji zobowiązany był zawiesić prowadzone postępowanie z wniosku skarżącej o przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w art. 1 § 1 i 2 stanowi, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie zawsze dochodzi do jego zakończenia przez wydanie decyzji. Mogą zajść zdarzenia lub okoliczności, które powodują, że dalszy bieg sprawy jest niemożliwy, dopóki nie nastąpią dalsze wydarzenia umożliwiające kontynuowanie postępowania. W pewnych okolicznościach zawieszenie postępowania jest obligatoryjne, w innych - fakultatywne.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że jeśli zaistnieje określona w nim okoliczność, to organ zobowiązany jest wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania.
Taka sytuacja zaistniała podczas prowadzonego przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postępowania w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania skarżącej renty rodzinnej w drodze wyjątku.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że organ wydając zaskarżone postanowienie prawa nie naruszył, a tym samym skarga oraz podniesione w niej zarzuty nie mogły zostać uwzględnione.
Z przytoczonych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.