Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przedmiotem skargi R.S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest pismo Ministra Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2007 nr [...], które stanowi odpowiedź na odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] maja 2007 r. sygn. [...], mocą której, na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.), przeniesiono go na inne stanowisko.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż skarżący jest pracownikiem mianowanym, mianowanie zaś jest instytucją pozakodeksowego prawa pracy normowaną w przepisach odrębnych. Wynika to jednoznacznie z treści art. 76 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), w myśl którego stosunek pracy nawiązuje się na podstawie mianowania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach.
Takimi przepisami odrębnymi na gruncie niniejszej sprawy są przepisy wymienionej ustawy o pracownikach urzędów państwowych oraz ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz. 1218 z późn. zm.). Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 drugiej z ww. ustaw skarżący jest członkiem korpusu służby cywilnej, natomiast zgodnie z art. 111 ust. 1 tej ustawy do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania zgodnie z przepisami ustawy o pracownikach urzędów państwowych stosuje się art. 10 ust. 1a, 1b i 5, art. 13-16 oraz art. 27 ust. 3 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie nie ma zatem zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych dający możliwość zaskarżenia decyzji o przeniesieniu na inne stanowisko do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest zatrudniony, bowiem odesłanie zawarte w art. 111 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej ma ograniczony charakter i nie obejmuje tego przepisu.
W niniejszej sprawie ma natomiast na pewno zastosowanie przepis art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o służbie cywilnej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W oparciu o ten przepis w sprawach wynikających ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy, a spory o roszczenia ze stosunku pracy członka korpusu służby cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Oznacza to, że spory o roszczenia ze stosunku pracy, w tym także o zmianę stosunku pracy na podstawie mianowania, mieszczą się w dyspozycji art. 7 ustawy o służbie cywilnej i na podstawie tego przepisu w związku z art. 476 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) należą do spraw z zakresu prawa pracy, tj. tej kategorii spraw, które podlegają rozpoznaniu przez sądy pracy.
Pogląd ten podzielił Sąd Najwyższy m. in. w postanowieniu z dnia 2 lipca 2002 r. (vide: I PKN 250/01, OSNP 2004/8/141) oraz w postanowieniu z dnia 7 listopada 2002 r. (vide: III KKO 0/02, OSNP 2003/24/604), które zostały także powołane przez organ w odpowiedzi na skargę. Orzeczenia te wprawdzie odnoszą się do nieobowiązującej już ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.), to jednak dotyczą przepisów, które są co do zasady tożsame w swej treści z przepisami obecnie obowiązującej ustawy o służbie cywilnej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentecji.