Uzasadnienie
Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wobec [...]. J. W. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wszczęte zostało wobec policjanta postępowanie dyscyplinarne oraz że w dniu [...] r. wniósł on raport o zwolnienie go ze służby, uzasadniając swoją decyzję nabyciem pełnych praw emerytalnych. Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 41 ust 2 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) zwolnił J. W. ze służby, a następnie umorzył prowadzone wobec niego postępowanie dyscyplinarne uznając, że stało się bezprzedmiotowe.
Organ wskazał, że przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o Policji, jest odpowiedzialność dyscyplinarna policjanta za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Celem takiego postępowania jest ustalenie, czy policjant, któremu zarzuca się popełnienie czynu, istotnie czyn ten popełnił i czy zachowanie jego było zawinione. Konsekwencją takiego postępowania jest wymierzenie kary dyscyplinarnej, odstąpienie od ukarania lub uniewinnienie. Organ podkreślił, że przełożony dyscyplinarny policjanta ma obowiązek umorzyć postępowanie, gdy staje się bezprzedmiotowe.
Zdaniem organu, z dniem [...] r., to jest z dniem, w którym skarżącego zwolniono ze służby, przestały mieć do niego zastosowanie przepisy ustawy o Policji. Z dniem, w którym policjanta zwalnia się ze służby w Policji przestają odnosić się do niego przepisy dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. W ocenie organu, w dacie zwolnienia policjanta ze służby przestał istnieć przedmiot postępowania dyscyplinarnego wszczętego postanowieniem z dnia [...] nr [...], co uzasadniało jego umorzenie.
Powyższe orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. stało się przedmiotem skargi J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o Policji dotyczących umorzenia postępowania dyscyplinarnego. Twierdził, że brak było przesłanek do stwierdzenia, że postępowanie dyscyplinarne stało się bezprzedmiotowe. Podniósł również, że on i jego obrońca zostali niedopuszczeni do udziału w postępowaniu. Nadto, iż pozbawiono ich prawa do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem orzeczenia. Skarga zarzucała też, iż w orzeczeniu brak jest oznaczenia wyższego przełożonego dyscyplinarnego, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz właściwego uzasadnienie faktycznego i prawnego.
Skarżący wywodził, że żaden przepis ustawy o Policji nie stanowi o obligatoryjnym umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, w sytuacji zwolnienia policjanta ze służby. Twierdził, że zwolnienie ze służby jest tylko sygnałem dla przełożonego dyscyplinarnego, że nie jest zasadne wymierzanie obwinionemu kary, gdyż najwyższa przewidziana w ustawie kara to kara wydalenia ze służby w Policji i zwolnienie ze służby spełnia jej skutek w całości. Wskazał, że w każdym przypadku, gdy ocena zebranego materiału dowodowego nie daje podstaw do orzeczenia, iż przewinienie dyscyplinarne zostało popełnione, winno nastąpić uniewinnienie i to niezależnie od tego, czy obwiniony pozostaje jeszcze w służbie. Zdaniem skarżącego, skoro na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o Policji, dopuszczalne jest wznowienie postępowania dyscyplinarnego umorzonego ze względu na śmierć obwinionego i w rezultacie uchylenie dotychczasowego orzeczenia i uniewinnienie ukaranego, to tym bardziej uniewinnienie może być zastosowane do funkcjonariusza Policji po jego wystąpieniu ze służby. Skarżący przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2001 r. sygn. akt K 22/00, który jego zdaniem potwierdza zasadność jego stanowiska.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne i dokonaną ocenę prawną. Podkreślił, że skoro skarżący nie jest już policjantem, to kontynuowanie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do niego i jego merytoryczne zakończenie było niedopuszczalne.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zwolnienie policjanta ze służby stanowi przesłankę do umorzenia toczącego się postępowania dyscyplinarnego.
Na wstępie wskazać należy, że przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego zamieszczone zostały w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) zatytułowanym: "odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Zdaniem Sądu, oznacza to, że przepisy te odnoszą się wyłącznie do policjantów-funkcjonariuszy pozostających w służbie. Tylko do tej grupy zawodowej są one adresowane i tylko tę grupę obejmują.
W sprawie bezsporne jest, iż skarżący w dacie wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego nie był już policjantem, albowiem został zwolniony ze służby w Policji. Skoro pozostawał poza służbą nie mogły mieć do niego zastosowania przepisy dotyczące policjantów.
Zauważyć należy, że przewidziany w ustawie katalog kar może być dolegliwy i dotyczyć może wyłączenie osoby pozostającej w stosunku służbowym.
Zgodnie z art. 135j ust. 4 cyt. ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się bezprzedmiotowe z innej przyczyny.
Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że skoro skarżący z dniem [...] r. został zwolniony ze służby w Policji, to po tej dacie nie posiadał statusu policjanta. Skoro nie posiadał statusu policjanta, to niedopuszczalne było prowadzenie wobec niego, to jest w stosunku do osoby pozostającej poza służbą, postępowania dyscyplinarnego. Zbędnym stało się też merytoryczne jego zakończenie. Obligowało to organ do umorzenia postępowania dyscyplinarnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Nie ma racji skarżący twierdząc, że zaskarżone orzeczenie nie zawiera oznaczenia wyższego przełożonego dyscyplinarnego. Orzeczenie zostało wydane przez Komendanta Głównego Policji, zawiera podpis osoby piastującej tę funkcję ze wskazaniem jej imienia i nazwiska. Określa podstawę prawną art. 135 n ust. 4 ustawy o Policji. Zawiera również obszerne uzasadnienie faktyczne oraz prawne.
Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić również należy, iż przepis art. 135 s ust. 5 cyt. ustawy o Policji jest przepisem szczególnym i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. W kontekście umorzenia postępowania podnoszone zarzuty proceduralne pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności skargi.
Na marginesie wskazać należy, iż przywołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2001 r. sygn. akt K 22/00 dotyczy nauczycieli akademickich i zawarte w nich rozważania nie mają odniesienia i zastosowania do rozpoznawanej sprawy.
Reasumując, Sąd uznał, iż zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.
Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.