Uzasadnienie
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), utrzymał w mocy zaskarżone przez Z. K. postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., przekazujące postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. do Wojewody Dolnośląskiego, zgodnie z właściwością,
W uzasadnieniu podano, iż postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. Minister Obrony Narodowej uchylił postanowienie Dyrektora Oddziału Terenowego WAM we W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., wzywające Z. K. do wypełnienia obowiązku opróżnienia zajmowanej kwatery stałej, położonej we W. przy ul. [...], na podstawie decyzji o zwolnieniu kwatery nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Powyższe postanowienie Dyrektora Oddziału Terenowego WAM we W. wydane zostało na podstawie porozumienia zawartego z Wojewodą Dolnośląskim z dnia 6 maja 2002 r. w sprawie powierzenia przez Wojewodę zadań w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym.
Ze względu na wygaśnięcie wymienionego porozumienia, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM we W., postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., przekazał postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. właściwemu w sprawie organowi egzekucyjnemu, tj. Wojewodzie Dolnośląskiemu. Wojewoda bowiem, zgodnie z art. 20 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954), jest organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji z zakresu administracji rządowej.
Organ stwierdził, iż podnoszone przez skarżącego zarzuty, jakoby działanie organu pierwszoinstancyjnego było w istocie "bezczynnością", jest sprzeczne ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 27 września 2000 r., w którym wyraźnie stwierdza się, iż "bezczynnością jest sytuacja, w której organ, do którego wniesiono sprawę, jest niewłaściwym w sprawie, jednak nie przekazuje jej niezwłocznie do właściwego organu w trybie art. 65 § 1 k.p.a." (Sygn. akt IV SAB 50/2000). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się także w orzeczeniu z dnia 26 czerwca 1998 r., wskazując, iż "organ administracji niewłaściwy w sprawie, stosownie do art. 65 § 1 k.p.a., ma obowiązek niezwłocznie przekazać wniosek strony właściwemu organowi. Nieprzekazanie wniosku strony innemu, właściwemu w sprawie organowi administracji, uprawnia stronę do złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu." (sygn. akt IV SAB 145/97).
W ocenie organu odwoławczego działanie Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM we W. było prawidłowe i zgodne z przepisami prawa, zaś zarzuty skarżącego dotyczące błędów proceduralnych popełnionych przez organ I instancji – całkowicie bezpodstawne. Rozpatrzenie zaś merytorycznych zarzutów strony poruszonych w zażaleniu może zostać dokonane przez organ właściwy na tym etapie postępowania, a zatem przez Wojewodę Dolnośląskiego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. K. zarzucił organowi naruszenie prawa przez utrzymanie w mocy aktu w sytuacji, gdy organ I instancji z mocy postanowienia Ministra Obrony Narodowej, jako właściwy, jest zobowiązany do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący wywodzi, że skoro organ nie zaskarżył postanowienia Ministra, to jest nim związany i winien rozpatrzyć sprawę merytorycznie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kwestionowane przez skarżącego postanowienie organu I instancji, utrzymane w mocy przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, zostało wydane z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Wynikający z przepisu art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązek przestrzegania przez organy administracji publicznej swojej właściwości z urzędu odnosi się do każdego stadium postępowania administracyjnego, poczynając od wszczęcia postępowania, aż do jego zakończenia. Jeżeli po przekazaniu przez Ministra Obrony Narodowej sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, organ ten stwierdził swoją niewłaściwość, obowiązany był zakończyć postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.).
Powołany w postanowieniu Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. przepis art. 65 § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania, gdyż dotyczy on przekazania podania, zaś sprawa o zastosowanie środka egzekucyjnego została wszczęta z urzędu, a po drugie odnosi się do sytuacji ustalenia braku właściwości w fazie wszczęcia postępowania, o czym przesądza zarówno treść tego artykułu, jak i zamieszczenie w rozdziale 1. regulującym wszczęcie postępowania.
Wobec stwierdzonych wadliwości, odnoszenie się do zarzutów podnoszonych w skardze, jest zbędne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 lit. e w związku z art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w wyroku.