Uzasadnienie
Rada Wydziału [...] Akademii Muzycznej [...] w [...], działając na podstawie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. dokonała ponownego rozpoznania w sprawie dopuszczenia R. E. do kolokwium habilitacyjnego w przewodzie habilitacyjnym w dziedzinie sztuk muzycznych w dyscyplinie [...] wszczętym w dniu [...] grudnia 2012 r. na Wydziale [...] Akademii Muzycznej [...] w [...].
Rada Wydziału, po wysłuchaniu opinii zespołu wyłonionego spośród jej członków (§ 13 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora – Dz. U. Nr 15, poz. 128 z późn. zm.), po zapoznaniu się z pracą habilitacyjną R. E. oraz opiniami recenzentów (§ 15 ust. 1 powołanego rozporządzenia), w dniu [...] czerwca 2014 r. podjęła uchwałę o niedopuszczeniu ww. do kolokwium habilitacyjnego, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy.
W uzasadnieniu uchwały podano, że członkowie Rady Wydziału biorąc pod uwagę liczne zastrzeżenia recenzentów w odniesieniu do pracy habilitacyjnej w jej części artystycznej, jak i opisowej zgodzili się ze stanowiskiem powołanego zespołu, że praca habilitacyjna nie spełnia ani merytorycznie, ani językowo wymogów, jakie stawia się takiej pracy. Dorobek artystyczny przedstawiony w dokumentacji nie jest znaczny (art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.).
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, po rozpatrzeniu odwołania od powyżej określonej uchwały, w dniu [...] czerwca 2015 r. wydała decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.
Centralna Komisja w uzasadnieniu decyzji podała, że Sekcja Sztuki Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2015 r., po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu dwóch negatywnych opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały. Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] czerwca 2015 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę.
Zgodnie z art. 16 powołanej ustawy, do przewodu habilitacyjnego może być dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora i uzyskała znaczny dorobek naukowy lub artystyczny, a ponadto przedstawiła rozprawę habilitacyjną. Według art 17 ustawy, rozprawa habilitacyjna powinna stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej.
Centralna Komisja, po przeprowadzeniu analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie oraz wniesionego odwołania uznała, że jest ono niezasadne z następujących przyczyn:
- • Rada Wydziału miała formalne i merytoryczne kompetencje do przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego,
- • Rada Wydziału podjęła zaskarżona uchwałę zgodnie z przepisami ww. ustawy,
- • Postępowanie Rady Wydziału w sprawie przewodu habilitacyjnego przebiegało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami,
- • Zespół opiniujący wniósł o niedopuszczenie habilitanta do kolokwium habilitacyjnego,
- • zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 10 k.p.a. poprzez niedopuszczenie habilitanta do kolokwium habilitacyjnego jest nieuprawiony, gdyż Rada Wydziału zrealizowała kryteria oceny kwalifikacji kadry naukowej i artystycznej odnoszące się do kolokwium habilitacyjnego opracowane przez Centralną Komisję,
- • zarzut braku walorów edukacyjnych pracy z powodu rażących błędów merytorycznych wydaje się nieuprawniony, gdyż praca habilitacyjna powinna odnosić się do wskazanego dzieła artystycznego i nie powinna być rozpatrywana pod względem walorów edukacyjnych,
- • zarzut kwestionujący miejsca występów artystycznych habilitanta. W tym przypadku postępowanie Rady Wydziału jest słuszne, w dorobku habilitanta brak jest koncertów w prestiżowych salach koncertowych (Filharmonie) i udziału w festiwalach muzycznych o międzynarodowej randze,
- • zarzut błędów merytorycznych i edytorskich opisu dzieła. Język użyty przez habilitanta jest niekomunikatywny, fatalnej jakości, zawierający błędy merytoryczne. Opis dzieła artystycznego R. E. zawiera niespotykaną liczbę 363 błędów, które szczegółowo wskazuje w recenzji [...] M. Z.,
- • zarzut "braku tłumienia basów, zamazujących harmonikę utworów". Habilitant nie dopełnił kryteriów najwyższej jakości pracy – właściwego doboru instrumentu, odpowiedniej akustyki studia nagraniowego, dopilnowania w szczegółach jakości pracy post-produkcyjnej i montażowej.
R. E. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2015 r. zarzucając, że przy jej wydaniu naruszono następujące przepisy:
- 1) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 136 poprzez przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego bez umożliwienia skarżącemu ustosunkowania się do przeprowadzonych nowych dowodów;
- 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ogólnikowość i brak wskazania konkretnych zarzutów odnoszących się do dorobku skarżącego, które organ uznał za zasadne, np. zarzucono błędy merytoryczne bez wskazania, o jakie rzekome błędy chodzi;
- 3) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolność poczynionych ocen dorobku skarżącego, pozostających w sprzeczności z przedstawionymi przez niego dowodami.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
W sprawach o nadanie stopni naukowych, w których ocena rozprawy doktorskiej czy habilitacyjnej oraz dorobku naukowego kandydata pod kątem spełnienia wymogów stawianych przez ustawę wymaga specjalistycznej wiedzy sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego, to znaczy czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, a także postanowieniami Statutu Centralnej Komisji. Nie jest natomiast rolą sądu administracyjnego - bo w tym przypadku być nie może - wkraczanie w merytoryczną ocenę dorobku naukowego i rozprawy (doktorskiej czy habilitacyjnej) osoby ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego, dokonaną w toku postępowania o nadanie stopnia naukowego zarówno w recenzjach naukowych jak i stanowisku Sekcji Centralnej Komisji zawierającym propozycje dla Prezydium Centralnej Komisji rozstrzygnięcia sprawy.
Postępowanie w sprawach o nadanie stopnia lub tytułu naukowego ma charakter szczególny, który wynika ze specyfiki tego rodzaju postępowań, gdyż cechuje je znaczna odrębność w stosunku do postępowań prowadzonych jedynie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 z późn. zm.), zgodnie z którym, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.
Z przytoczonego przepisu wynika, że jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy, Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Radzie tej samej lub innej jednostce organizacyjnej.
Z powyżej przytoczonego przepisu, w powiązaniu z art. 18 ust. 2 ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. W razie odmowy przyjęcia kolokwium habilitacyjnego przez Radę Wydziału, kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału.
Aby Sąd mógł dokonać oceny, czy podjęte działania Centralnej Komisji w związku z wniesionym odwołaniem miały wyłącznie charakter kontrolny, to decyzja musi zawierać uzasadnienie
Wprawdzie, ze względu na sposób podejmowania decyzji przez Prezydium Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym, nie można wymagać aby jej uzasadnienie wypełniało w pełni dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a., nie mniej jednak stanowisko Centralnej Komisji wyrażone w uzasadnieniu decyzji nie może nosić cech dowolności.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2015 r. z uwagi na jego lakoniczność i ogólność narusza art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że zawarte w uzasadnieniu decyzji "punktowe" stwierdzenia nie pozwalają ocenić, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie jest rolą Sądu domniemywanie zajętego stanowiska, które powinno być w sposób czytelny i zrozumiały wyartykułowane.
Rozpatrując ponownie sprawę Centralna Komisja zobowiązana jest usunąć stwierdzone uchybienie, o ile podtrzyma stanowisko o utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.