Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2013 r., w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu [...], na zasadzie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 i § 50 Statutu Dzielnicy [...] z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453, ze zm.) w związku z § 6 pkt 8 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] do wykonywania niektórych zadań i kompetencji [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 ze zm.) oraz § 24 ust. 1, § 22 ust. 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...]z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 132, poz. 3937 ze zm.), uchwalił:
Par 1. po rozpatrzeniu wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego, rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu J. P., adres do korespondencji – W. ul. [...].
Par 2. wykonanie uchwały powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...].
Par 3. uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
W uzasadnieniu uchwały podał, że w dniu [...] listopada 2012 r. J. P. złożył wniosek o lokal mieszkalny. Podał, że o lokal mieszkalny ubiega się sam. Podał adres do korespondencji – W. ul [...].
Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. ww. został wezwany do uzupełnienia stron 4, 5, 6 wniosku dotyczących warunków zamieszkania.
W dniu [...] grudnia 2012 r. wnioskodawca zgłosił się do Wydziału Zasobów Lokalowych i oświadczył, że nigdzie nie jest zameldowany. Podał różne miejsca zamieszkiwania, ul. [...] w W., u kolegi pod N. oraz konkretne noclegownie.
Organ wysłał zapytania do noclegowni z prośbą o potwierdzenie, czy wyżej wymieniony korzystał z nich w przedstawionych terminach.
W odpowiedzi otrzymał informację, iż J. P. nie figuruje w ich ewidencji od 2005 r.
Komisja Mieszkaniowa Rady Dzielnicy [...], zaopiniowała negatywnie wniosek J. P. do lokalu mieszkalnego i umieszczenia na liście osób oczekujących.
Z uwagi na fakt ze informacje uzyskane w toku analizy są nieprawdziwe stosownie do § 22 ust. 5 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu [...] uznała że wnioskodawca nie spełnia kryterium umożliwiającego zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób oczekujących.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. J. P. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie umieszczeniu go na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu.
Następnie J. P. w dniu [...] czerwca 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zarzucił organowi:
- 1. naruszenie art. 6, 7, i 10 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy.
- 2. naruszenie prawa materialnego w postaci nienależytego zastosowania § 22 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] w związku z § 12 i 14 ust. 1 pkt 7 przedmiotowej uchwały.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu skargi organ podał, że lista osób oczekujących na lokal mieszkalny podlega weryfikacji co 12 miesięcy, co najmniej w zakresie spełnienia kryterium dochodowego. W przypadku niespełnienia kryteriów dokonuje się skreślenia z listy. W wyniku dokonanej aktualizacji ustalono, że J. P. o przydział lokalu ubiega się sam, od 2003 r. ma orzeczoną niepełnosprawność. Otrzymuje rentę z ZUS. Na wniosek byłej żony został wymeldowany z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W., decyzją administracyjną z [...] marca 2004 r. Od tej daty mieszka w różnych miejscach w W. i poza nią.
Zgodnie z § 2 ww. uchwały organy dzielnic mają zaspokoić potrzeby mieszkaniowe członków wspólnoty samorządowej, czyli osób zamieszkujących na terenie odpowiednich dzielnic miasta [...]. Wnioskodawca podał jako miejsce zamieszkania nie dzielnicę [...], ale inną dzielnicę [...]. Pomimo pisemnego wezwania z dnia [...] grudnia 2012 r., nie potwierdził ostatniego faktycznego miejsca zamieszkania na terenie dzielnicy [...], tylko podkreślił swój pobyt w [...].
W związku z treścią uchwały nie mógł być uznany za osobę bezdomną stosownie do § 1 pkt 30 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. J. P. nie potwierdził aktualnych warunków faktycznego miejsca zamieszkania na terenie dzielnicy [...]. Podał adres do korespondencji – ul [...], a więc W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały, sąd stwierdził, że organ nieprawidłowo, w sposób niepełny ustalił stan faktyczny, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Zgodnie z § 4 pkt 1 wyżej cytowanej uchwały Rady [...], lokale z mieszkaniowego zasobu miasta mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela lokalu, w których na osobę przypada nie więcej niż 6 metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej.
Zgodnie z art. 6 pkt 8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) przez osobę bezdomną rozumie się osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym, w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), właściwość gminy zobowiązanej do rozpoznania sprawy dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej, przy czy ustawa nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", co oznacza, że należy je rozumieć zgodnie z ogólną definicją tego terminu zawartą w przepisach Kodeksu cywilnego, który w art. 25 stanowi, że miejscem zamieszkania osoby jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
W przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo gminą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały.
Na rozprawie 30 stycznia 2014 r. J. P. wyjaśnił, że jest bezdomny, nocuje w różnych miejscach pod różnymi adresami, nigdy nie nocował w noclegowniach, w oświadczeniu dla organu podał, że nocował w noclegowniach, ponieważ chciał wykazać, że jest osobą bezdomną.
W ocenie Sądu, w toku prowadzonego postępowania, organ nie wykazał, że w stosunku do skarżącego istnieją negatywne przesłanki do ubiegania się o zakwalifikowanie go do zawarcia umowy najmu.
W konsekwencji organ uznał, że podstawą odmowy zakwalifikowania skarżącego do umieszczenia go na liście do zawarcia umowy najmu, stanowi fakt, iż skarżący w swoim oświadczeniu potwierdził nieprawdę, nie wyjaśniając jednak dokładnie stanu faktycznego sprawy i wobec powyższego w sposób nieuprawniony wydał decyzję w oparciu o § 22 ust. 5 uchwały.
Ponownie rozpatrując sprawę, organ rozpozna ją z poszanowaniem art. 7, 9 i art. 77 k.p.a. oraz zaprezentowanych wyżej uwag i rozważy ponownie, czy skarżący nie spełnia przesłanek z § 4 pkt 1 uchwały, dla zakwalifikowania i umieszczenia go na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z zasobów [...].
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.