Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2013 r. o cofnięciu M. A. pozwolenia na broń myśliwską.
Organa odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawił za organem pierwszej instancji okoliczności faktyczne ustalone w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, jak również przytoczył przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji.
W ocenie organu odwoławczego powołane przepisy prawa materialnego mają charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ Policji, o ile zaistnieją przesłanki w nich określone, jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu przedmiotowego pozwolenia.
W przedmiotowej sprawie przy ocenie i rozstrzygnięciu pozostawało ustalenie, czy dotychczasowe postępowanie M. A. uzasadnia obawę, że może użyć broni palnej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Fakt, że ww. wykazuje skłonności do nieposzanowania prawa rodzi uzasadnioną obawę użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z prawem. W niniejszej sprawie ma to o tyle istotne znaczenie, że przestępstwa skarbowe, które popełnił i został za nie skazany prawomocnymi wyrokami naruszały interes społeczny.
W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dokonał właściwej oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i prawidłowo zakwalifikował go jako spełniający hipotezę zawartą w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji.
Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika M. A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł on, że organ wysunął tezę, iż istnieją realne obawy użycia broni przez ww. w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie pełnomocnika taka obawa jest nieuzasadniona, albowiem, nie odnotowano po stronie M. A. zdarzeń wykorzystania broni niezgodnych z prawem, wobec tego niezrozumiałe jest przekonanie, iż w przyszłości użyje broni w sposób sprzeczny z jej przeznaczeniem.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Stosownie bowiem do treści (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnienie, które stanowi istotę sporu w niniejszej sprawie było przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów, który wskazał w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, w związku z czym osoby takie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w konflikt z prawem. Uchwała ta podnosi także, iż w przypadku osób, które nie zostały skazane za wymienione w tym przepisie przestępstwa, organy Policji, mające upoważnienie do swobodnej oceny okoliczności i faktów, mogących przesądzać o wystąpieniu takiej uzasadnionej obawy, winny szczegółowo te okoliczności i fakty analizować, oceniać je w sposób zindywidualizowany, a następnie winny wyczerpująco uzasadnić tę ocenę w perspektywie przyjęcia, iż istnieje określona w przepisie "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".
Podkreślić należy, że zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia jest jedynie, wynikająca z normy zawartej w powołanych wyżej przepisach ustawy o broni i amunicji, przesłanka cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, a więc istnienie uzasadnionej obawy co do możliwości użycia tej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Rozstrzygnięcie tego zagadnienia należy natomiast, jak wyżej wskazano, do kompetencji organów Policji, prowadzących postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Na gruncie niniejszej sprawy za uprawnioną uznać należy ocenę organów policji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego.
Zaznaczyć trzeba, iż przestępstwa te nie należą do przestępstw wyliczonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy, dlatego dla cofnięcia pozwolenia na broń koniecznym było wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdzić należy, iż organy Policji takiej oceny dokonały, dochodząc do wniosku, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W tej sytuacji stwierdzić należy, iż ocena środowiskowa i zawodowa, na którą powołuje się pełnomocnik skarżącego oraz dotychczasowy sposób używania broni, mają oczywiście znaczenie dla sprawy, jednakże nie są one w stanie przesłonić faktu, że skarżący wielokrotnie naruszał porządek prawny i zarzucono mu popełnienie szeregu przestępstw umyślnych skarbowych za które został skazany prawomocnym wyrokiem i co istotne dla niniejszej sprawy, za tego rodzaju przestępstwa był on już wcześniej karany.
Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej okoliczności dotyczące postępowania skarżącego, a w szczególności jego stosunek do norm prawnych, które wielokrotnie naruszał rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący świadomie naruszający porządek prawny istotny dla ochrony bezpieczeństwa powszechnego, nie daje bowiem gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej.
W pełni należy zgodzić się z organem, iż wykazał bezpośredni związek pomiędzy czynami popełnionymi przez skarżącego, a cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzają obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Należy zauważyć również, iż aktualna treść art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) (od dnia 10 marca 2011) ustawy o broni i amunicji w przypadku skazania za przestępstwo umyślne skarbowe powoduje obligatoryjną przesłankę odmowy pozwolenia na broń (cofnięcia pozwolenia na broń).
Z powyższych względów Sąd uznał, że zarzut pełnomocnika naruszenia prawa materialnego jest niezasadny.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.