Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 3/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2018 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] grudnia 2017 r.
Jak wynika z odpowiedzi na skargę udzielonej w niniejszej sprawie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Sąd w dniu 8 czerwca 2020 r. (data wpływu do organu) przekazał do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji akta sprawy wraz z uzasadnieniem oraz stwierdzeniem prawomocności ww. wyroku z dnia 15 kwietnia 2019 r.
A.B. (skarżący) pismem z 15 października 2020 r. wezwał organ do wykonania powyższego wyroku Sądu.
Skarżący pismem z 17 grudnia 2020 r. wniósł skargę do Sądu na niewykonanie "prawomocnych wyroków sądowych (WSA i NSA z 2019 r.)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W konsekwencji, warunkiem skutecznego wniesienia skargi na niewykonanie wyroku jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Oznacza to, że jeżeli strona nie wezwała organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (tak Dauter B. (w:), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. IV). Z akt sprawy wynika, iż skarżący pismem z dnia 15 października 2020 r. (karta nr 180 akt administracyjnych) wezwał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wykonania "orzeczenia sądowego".
Analizując jednak skargę pod kątem jej dopuszczalności, uznać należy ją za niedopuszczalną.
Jak wynika bowiem z akt niniejszej sprawy, po uprawomocnieniu się wyroku Sądu z dnia 15 kwietnia 2019 r. uwzględniającego skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, organ ten otrzymał w dniu 8 czerwca 2020 r. akta administracyjne sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem. Następnie, na co zwrócił organ w odpowiedzi na skargę, decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 20 lutego 2017 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można skutecznie postawić organowi zarzutu niewykonania wyroku Sądu bowiem nie dotyczył on uwzględnienia skargi na bezczynności, lecz uwzględnienia skargi na rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie wniosku skarżącego o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, na skutek czego organ stosując się do wytycznych w tym wyroku zawartych, podjął działania zmierzające do wydania rozstrzygnięcia.
W tej sytuacji żądanie wykonania prawomocnego wyroku sądowego uznać należy za bezprzedmiotowe, ponieważ organ zobligowany był przekazać sprawę celem jej ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu wskazań Sądu, z zachowaniem przyjętej w tej materii spraw procedury, nie zaś zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia z uwagi na brak podjęcia w tej sprawie stosownych czynności zmierzających do jego wydania.
Wyjaśnić należy, że stan bezczynności w sytuacji określonej w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu, prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku w sprawie sądowoadministracyjnej, pomimo upływu stosownych terminów nie załatwia sprawy, tzn. nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Nie można tym samym mówić o bezczynności, gdy organ podjął działania zmierzające do powtórnego rozpatrzenia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego.
Powyższe oznacza niedopuszczalność skargi na niewykonanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 3/19, a w konsekwencji, odrzucenie skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.