Uzasadnienie
Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 93 w zw. z art. 92 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, o odmowie nadania A. H. licencji zawodowej pośrednika pracy.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że z przedłożonych dokumentów, tj. zakresu czynności, które obowiązywały wnioskodawczynię jako pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] marca 2005 r., [...] grudnia 2005 r. i [...] lutego 2006 r. wynika, że tylko w podpisanym przez A. H. w dniu [...] marca 2005 r. "Zakresie obowiązków uprawnień i odpowiedzialności pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T." w punkcie [...] podpunkcie [...] występują w ograniczonym zakresie zadania pośrednictwa pracy. Organ wskazał, że ten zakres czynności obowiązywał przez [...] miesięcy i [...] dni, a zatem uznał, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanki do nadania licencji zawodowej pośrednika pracy z art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który przewiduje jej przyznanie w wypadku wykonywania zadań z zakresu pośrednictwa pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącej – radca prawny wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- • naruszenie art. 32 Konstytucji RP,
- • naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności art. 36 ust. 1 oraz art. 92 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 93 tej ustawy,
- • naruszenie przepisów art. 7, 8, 77, 107 § 3, a także art. 133 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 powołanego artykułu są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie do treści art. 220 § 1 powołanej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatą sądową jest między innymi wpis od skargi (art. 212 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Stosownie do art. 221 powołanej ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przy czym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu (art. 219 § 1).
Zgodnie z przepisem § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich rodzaj i charakter, wynosi 200 złotych.
Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 orzekł, że § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. jest niezgodny z art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z tym wyrokiem § 5 ust. 2 utracił moc z dniem 17 marca 2006 r. Przepis powyższy stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi.
W związku z powyższym, po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że wpis od skargi z dnia [...] czerwca 2006 r. wniesionej przez pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego, nie został uiszczony. Tak więc skarga jako nieopłacona podlega odrzuceniu.
Na marginesie należy podkreślić, że w sprawie II SA/Wa 1859/05 dotyczącej odmowy nadania licencji pośrednika pracy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 stycznia 2006 r. odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia przez skarżącego należnego wpisu od skargi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 221 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.