Uzasadnienie
M. S. wnioskiem z dnia 25 marca 2008 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści wniosku wynika, że w chwili obecnej skarżący przebywa w Zakładzie Karnym w C. i nie otrzymuje od nikogo żadnej pomocy materialnej. Również sytuacja zdrowotna skarżącego – posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności – powoduje, iż Zakład Karny nie może zapewnić mu pracy. Ponadto nie ma żadnych oszczędności, ani rzeczy wartościowych. Skarżący nie posiada też żadnych nieruchomości, z których mógłby ewentualnie uzyskiwać dochody.
Ponadto sytuacja majątkowa skarżącego jest znana Sądowi z urzędu, bowiem była ona przedmiotem oceny w ramach wniosku z dnia 29 października 2007 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym złożonego do akt niniejszej sprawy (postanowieniem z dnia 21 listopada 2007 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, k. 60-62 akt).
To zaś oznacza, że rozpatrując wniosek z dnia 25 marca 2008 r. Sąd może oprzeć się na ustaleniach poczynionych w związku z wcześniej złożonym w sprawie wnioskiem.
W pierwszej kolejności należy rozpoznać wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Otóż, jak wskazano powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w osobie referendarza sądowego postanowieniem z dnia 21 listopada 2007 r. zwolnił skarżącego od kosztów sądowych, a zatem skarżący już od dnia złożenia wniosku do Sądu, tj. od dnia 30 października 2007 r. (k. 56 akt sprawy), nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Należy podkreślić, że zwolnienie to działa od tego właśnie momentu poprzez cały dalszy tok postępowania zarówno przed sądem pierwszej instancji – wojewódzkim sądem administracyjnym – jak i przed sądem II instancji – Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Tym samym, w sytuacji wcześniejszego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych na mocy orzeczenia sądowego nie jest on zobowiązany do ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, jeżeli ma zamiar dokonać w postępowaniu czynności podlegającej opłacie, a w konsekwencji złożony w tym zakresie przez stronę wniosek podlega oddaleniu.
Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ppsa, postanowiono, jak w pkt 1 sentencji.
Odrębnie natomiast należy rozpoznać wniosek w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
W myśl art. 246 § 1 ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tej zaś części ustalona uprzednio przez Sąd sytuacja materialna skarżącego i jego możliwości płatnicze, czyli fakt, iż nie osiąga żadnych dochodów i nie posiada żadnego majątku ani środków pieniężnych dowodzi, iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w tym kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w pkt 2 sentencji.