Uzasadnienie
W skardze z 16 lipca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wydanie decyzji orzekającej o utracie przez H.K. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku pozbawiło skarżącego środków do życia oraz wyeliminowało z kręgu osób objętych ubezpieczeniem społecznym. Zgodnie bowiem z treścią art. 66 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Obowiązek ten powstaje wobec osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 24, z dniem uzyskania statusu bezrobotnego, a wygasa z dniem utraty tego statusu (art. 73 pkt 7 powołanej wyżej ustawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez termin "wykonanie aktu" należy rozumieć wystąpienie takiego stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, polega, między innymi, na orzeczeniu utraty statusu osoby bezrobotnej oraz na utracie prawa do zasiłku z dniem 8 maja 2014 r.
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę skarżącego przed niekorzystnymi dla niego konsekwencjami zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, a w rozpoznawanej sprawie skutki zaskarżonej decyzji mogą być niejako odwrócone przez samego skarżącego poprzez ponowną rejestrację w urzędzie pracy.
Zaznaczyć bowiem trzeba, że zaskarżoną decyzją H.K. został pozbawiony uprawnień osoby bezrobotnej w związku z niestawiennictwem w Urzędzie Pracy na wyznaczonej i obowiązkowej wizycie w dniu 8 maja 2014 r. oraz brakiem powiadomienia w okresie 7 dni od dnia niestawiennictwa o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Podkreślić jednak należy, że utrata statusu osoby bezrobotnej w wyniku niestawiennictwa w wyznaczonym przez urząd pracy terminie jest stanem tymczasowym, obejmującym, w przypadku pierwszego niestawiennictwa, okres 120 dni od dnia niestawiennictwa.
Zatem okres ten dla skarżącego zakończył bieg w dniu 5 września 2014 r., co w konsekwencji nie pozbawia skarżącego możliwości dokonania ponownej rejestracji w urzędzie pracy oraz ponownego uzyskania statusu osoby bezrobotnej, przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia (art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4 i ust. 4a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 274 ze zm.).
Z uwagi na to, że obecnie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia H.K. zaskarżoną decyzją znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.