Uzasadnienie
B. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie dotyczącej opróżnienia lokalu mieszkalnego i uiszczenia opłat za jego używanie. Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w dodatkowych – nadesłanych na wezwanie – dokumentach ustalono, co następuje.
Skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe. Z zaświadczenia [...] Sp. z o.o. z dnia 28 lipca 2011 r. wynika, że w maju 2011 r. dochód brutto skarżącej wynosił 155 zł, zaś w czerwcu 2011 r. – 90 zł brutto. Wynagrodzenie jest w całości obciążone zajęciem komorniczym. Pomoc w postaci środków finansowych w wysokości około 560 zł miesięcznie skarżąca uzyskuje od byłej żony brata.
Od przyjaciół i znajomych strona otrzymuje żywność. Stałe opłaty w gospodarstwie domowym wynoszą: opłata mieszkaniowa – 433 zł, gaz – 50 zł, lekarstwa – 50 zł. Wnioskodawczyni nie ma majątku, w tym oszczędności.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na podstawie informacji przedstawionych przez skarżącą stwierdzić należy, że strona spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
Sytuacja materialna wnioskodawczyni jest aktualnie niezwykle trudna.
Strona w chwili obecnej nie uzyskuje faktycznie – w związku z zajęciem komorniczym – żadnego dochodu z tytułu umowy zlecenia. Jednocześnie, wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów postępowania sądowego. Utrzymuje się wyłącznie dzięki pomocy przyjaciół i znajomych.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z tym, że w sprawie niniejszej skarżąca obowiązana jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, wnioskodawczyni należało przyznać prawo pomocy.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.