Uzasadnienie
A. T. wnioskiem z dnia 15 lutego 2010 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
Z treści wniosku uzupełnionego dokumentami źródłowymi wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i osiąga w nim dochód miesięczny w wysokości 2.354,74 zł brutto, którego źródłem jest przyznane jej świadczenie emerytalne (kopia decyzji ZUS [...] o waloryzacji emerytury z dnia 13 marca 2009 r. nr [...] – w aktach).
Jednocześnie, do istotnych danych dotyczących swojego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżąca zaliczyła miesięczne wydatki na leki (150 zł), opłaty czynszowe (700 zł) oraz ratę kredytu (1.118 zł).
Powyższe okoliczności skarżąca potwierdziła składając do akt kopię ww. decyzji emerytalnej, wyciąg z rachunku bankowego za okres od 28 grudnia 2009 r. do 25 stycznia 2010 r. oraz zaświadczenie o kredycie wydane przez bank – kredytodawcę.
Ponadto, z tego ostatniego dokumentu wynika, że spłatę kredytu przewidziano na dzień 6 lipca 2015 r., a stan zadłużenia z tego tytułu wynosi 48.936, 61 zł.
Natomiast, w myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że miesięczne koszty jej utrzymania przekraczają kwotę 1.200 zł miesięcznie.
W konsekwencji, zestawiając podaną kwotę wydatków z kwotą osiąganego dochodu (1.947,81 zł netto), uznać należy, że skarżąca nie może poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów swojego utrzymania, a tym samym nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.