Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o cofnięciu A.S. pozwolenia na broń palną bojową.
W uzasadnieniu podał, że podstawą wszczęcia postepowania w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na broń było otrzymanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informacji, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 190 § 1 k.k. (groźba karalna – przeciwko wolności) i art. 157 § 2 (uszkodzenie ciała – przeciwko życiu o zdrowiu).
W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, że strona może być agresywna, gwałtowna i nie posiadać kontroli nad swoim zachowaniem, a zatem powstała konieczność jednoznacznego określenia jej zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią i w związku z tym organ pierwszej instancji zobowiązał ją do poddania się badaniom lekarskiemu i psychologicznemu oraz przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń. W odpowiedzi A.S. dostarczył pozytywne dla niego orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaskarżył pozytywne dla strony orzeczenia. W wyniku ponownych badań A.S. uzyskał w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] i orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdzające, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 i art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią.
Komendant Główny Policji stwierdził, że negatywne orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, wydane w trybie odwoławczym, bezwzględnie wykluczają możliwość posiadania przez stronę pozwolenia na broń. Jeżeli którekolwiek z orzeczeń dyskwalifikuje osobę posiadającą pozwolenie, czy to z przyczyn zdrowotnych czy też psychologicznych, to pozwolenie nie może być zachowane i w związku z tym organy Policji były zobowiązane do cofnięcia A.S. pozwolenia na broń.
Odnosząc się do argumentacji strony zawartej w odwołaniu wyjaśnił, że organom Policji nie jest niezbędna wiedza o przyczynach wydania orzeczenia negatywnego. Nie mają one wglądu w dokumentację z badań, bowiem jest ona objęta tajemnicą lekarską. Nie mają też kompetencji do oceny prawidłowości pracy podmiotów przeprowadzających badania i wydających na ich podstawie stosowne orzeczenia oraz nie mogą formułować i przekazywać jakichkolwiek wytycznych do podmiotów wydających orzeczenia, ponieważ podmioty te są całkowicie niezależne w tej kwestii, co oznacza, że ewentualne wytyczne nie są dla nich wiążące.
Zaznaczył, że prawo do kontroli nad prawidłowością wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych ma jedynie wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Osoba zatem niezadowolona z przebiegu badań i ich zakresu powinna kierować uwagi do tego organu.
Podkreślił, że wbrew sugestii strony, jedyną przesłanką niniejszego rozstrzygnięcia było uzyskanie przez organy Policji wydanych w drugiej instancji negatywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Fakt toczącego się przeciwko A.S. postępowania karnego stanowił wyłącznie powód do zobowiązania go do poddania się badaniom lekarskim i przedłożenia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Okoliczność, że w ostatecznym orzeczeniu lekarskim i psychologicznym stwierdzono, że należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią powoduje, że nawet korzystnie o nim świadczące dowody, tj. pozytywna opinia o miejscu zamieszkania, czy też dotychczasowa niekaralność, nie mogły mieć wpływu na treść niniejszej decyzji.
Odnosząc się zaś do wniosku strony o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, organ stwierdził, że brak było podstaw do jego umorzenia w trybie art. 105 § 1 i § 2 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do cofnięcia mu pozwolenia na broń.
W jego ocenie orzeczenia, na jakie powołuje się organ Policji w zaskarżonej decyzji, nie mogą stanowić podstawy dla takiego rozstrzygnięcia, bowiem brak było przesłanek do ponownego skierowania go na badania, a tym bardziej odwoływania się Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od pierwotnych pozytywnych orzeczeń. Za taką nie można bowiem uznać faktu występowania w charakterze oskarżonego w toczącym się przed Sądem Rejonowym [...] w [...] postępowaniu. Przeprowadzone dowody jednoznacznie wskazują, że nie dopuścił się zarzucanych mu czynów, a sprawa ma wyłącznie charakter gołosłownego pomówienia przez pokrzywdzonego. Wskazał na wewnętrzną sprzeczność zaskarżonej decyzji polegającą na tym, że fakt toczącego się postępowania nie miał znaczenia przy wydaniu takiego, a nie innego orzeczenia, by następnie powoływać się na nie przy kwestii skierowania go na badania lekarskie, a w ramach tego uznawać go za winnego zarzucanych czynów.
Pozostaje to w konflikcie z zasadą domniemania niewinności i stwierdzenia winy wyłącznie prawomocnym wyrokiem sądu i zupełnie nie przystaje do rzeczywistości, gdyż w świetle okoliczności sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym [...] w [...] jedynym możliwym w niej rozstrzygnięciem jawi się jego uniewinnienie.
Skarżący podkreślił, że nie zachodzą i nigdy nie zachodziły w stosunku do niego przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, tj. nie wykazuje zaburzeń psychicznych lub znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej ani uzależnienia od alkoholu albo substancji psychoaktywnych oraz zaburzeń funkcjonowania psychologicznego. Odmienne zaś stwierdzenia zawarte w orzeczeniach z dnia [...] marca 2016 r. wynikają wyłącznie z przeprowadzenia ich w sposób całkowicie sprzeczny z zasadami w tym zakresie. Zaznaczył, że w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., złożonym do akt administracyjnych oświadczył, że to sami lekarze przeprowadzający przedmiotowe badania stwierdzili, iż zgodnie z wytycznymi Policji, mimo że pozytywnie przeszedł badania, nie mogą wydać orzeczenia stwierdzającego, iż może dysponować bronią, jedynie z uwagi na fakt toczenia się przeciwko niemu postępowania karnego.
Ponadto podał, że błędne jest stanowisko organu Policji, iż nie potrzebuje dysponować wiedzą na temat okoliczności wydania negatywnych orzeczeń lekarskich w wyniku policyjnego odwołania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
W dniu [...] sierpnia 2016 r. skarżący przesłał do Sądu pismo Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. skierowane do Marszałka Województwa [...], w którym zażądano przeprowadzenia kontroli w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] w zakresie wydawania orzeczeń lekarskich.
Pismem z dnia [...] września 2016 r. skarżący podtrzymał skargę i ponownie podkreślił, że orzeczenia lekarskie były wydane sprzecznie z prawem. Ich podstawę nie stanowiły wyniki przeprowadzonych badań, które przeszedł pozytywnie, lecz niedozwolone zalecenia wydawane lekarzom przez Komendę Wojewódzką Policji w [...]. Zaznaczył, że jego przypadek nie był odosobniony, a w konsekwencji licznych skarg na takie postępowanie, wszczęta została w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] kontrola mająca na celu zbadanie nieprawidłowości w zakresie wydawania orzeczeń lekarskich osobom posiadającym lub ubiegającym się o broń (dowód: uchwała Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i osoby posiadające pozwolenie na broń, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia, aby móc dysponować bronią.
Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji), wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3) i uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (art. 15 ust. 1 pkt 4).
Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości fakt, że uzyskana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informacja o toczącym się przeciwko A.S. postępowaniu karnym o popełnienie czynu z art. 190 § 1 k.k., tj. o to, że w 2014 r. w [...] na terenie klubu sportowego groził M.G. pozbawieniem życia i zdrowia, czym wzbudził u ww. uzasadnioną obawę spełnienia tych gróźb i art. 157 § 2 k.k., tj. o to, że w tym samym miejscu i czasie przy użyciu gryfu do sztangi uderzył M.G., czym spowodował u niego stłuczenie barku i ramienia prawego, zaczerwienie, małe otarcia naskórka i ograniczenie ruchomości bólowych przy ruchach zginania, a tym samym naruszył czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, dostatecznie uzasadniała podejrzenie, iż może on należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy i w tej sytuacji organ mógł go zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń.
Do czynności takich właściwi są wyłącznie lekarze i psycholodzy upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r. poz. 2210), a orzeczenia powinny spełniać określone dla nich w załączniku do rozporządzenia wymogi.
W myśl treści art. 15h ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie, które przysługuje tak osobie badanej, jak i komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Zgodnie z art. 15h ust. 3 tej ustawy odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są: wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku pracy – instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (pkt 1); jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (pkt 2); podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej (pkt 3), a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7).
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w dostarczonym przez A.S. orzeczeniu lekarskim z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] i orzeczeniu psychologicznym z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] stwierdzono, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 oraz art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią. Z uwagi jednak na uzyskaną informację o toczącym się postępowaniu karnym i okoliczności, że zachowanie skarżącego mogło polegać na kierowaniu gróźb i zastosowaniu przemocy wobec innej osoby, a zatem może być osobą gwałtowną i nie posiadać kontroli nad swoim postępowaniem, organ pierwszej instancji skorzystał z możliwości weryfikacji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego składając odwołania od przedłożonych przez skarżącego orzeczeń w celu jednoznacznego określenia jego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią.
W związku z powyższym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], wydanym przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących lub posiadających pozwolenie na broń – K.K. oraz orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], wydanym przez upoważnionego do badań psychologicznych psychologa osób występujących lub posiadających pozwolenie na broń – A.P., stwierdzono, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 oraz art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec tego nie może dysponować bronią.
Organy Policji wydając decyzje zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji wskazywały na wiążącą moc powyższych negatywnych orzeczeń i tym samym brak możliwości weryfikowania ich w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń.
Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie psychologiczne oraz orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym są ostateczne, a więc nie mogą być przez organy Policji kwestionowane. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nimi związane i nie mogą dokonywać ich oceny. Niezależnie od powyższego każde z tych orzeczeń z osobna ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich, nawet jeśli jest pozytywne, nie może uzasadniać zachowania pozwolenia na broń.
Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni dowodu na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd.
W tej sytuacji, zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz dokonywania ich oceny w ramach swobodnej oceny dowodów.
Zwalczaniu niekorzystnego dla strony orzeczenia służy tryb kontrolny przewidziany w art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W świetle wskazanych uregulowań, kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Kontrolę przeprowadza odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół (art. 15j ust. 1 ustawy). Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownik tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole (art. 15j ust. 6 ustawy).
Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym – również kierownikowi tego podmiotu, w wystąpieniu pokontrolnym zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania (art. 15j ust. 7 ustawy). Z kolei w przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa w ust. 7, wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego rejestr o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów upoważnionych odpowiednio lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego, których czynności były przedmiotem kontroli (art. 15j ust. 8 ustawy).
W świetle powyższego stanowiska należy stwierdzić, że skarżący mając wątpliwości co do postępowania lekarza i psychologa oraz, jak twierdzi, przeprowadzenia badań w sposób sprzeczny z podstawowymi zasadami w tym zakresie, po wydaniu orzeczeń mógł skorzystać z możliwości weryfikacji w trybie kontroli wojewody niekorzystnych dla niego orzeczeń, czego jak wynika ze skargi, do chwili wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie uczynił. Fakt zaś złożenia wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. do Wojewody [...] w sprawie nieprawidłowości w działalności Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że Sąd ocenia prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny ustalony w postępowaniu przed organem oraz zgromadzony w tym postępowaniu materiał dowodowy.
Wobec tego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów A.S. dotyczących niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechania oceny orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Zarzuty skarżącego zmierzają bowiem w rzeczywistości do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznych orzeczeń wydanych przez uprawnione do tego osoby.
W oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] i ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie niekwestionowany pozostaje pogląd, że dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia, warunków i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r., sygn. II SA/Wa 1709/09, publ. LEX nr 606704).
Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych w art. 15 ust. 1 pkt 1-6.
Odnosząc się zaś do oświadczenia skarżącego z dnia [...] marca 2016 r., w którym wskazał, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują możliwości sporządzania przez organy Policji wytycznych dla placówek odwoławczych w zakresie wykonywania badań i wydawania ostatecznych orzeczeń należy wyjaśnić, iż z akt administracyjnych nie wynika, aby takie wytyczne zostały wydane. Orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydanych w trybie odwoławczym, nie wydaje się na podstawie treści uzasadnienia odwołania sporządzonego przez organ Policji tylko na podstawie powtórnych badań przeprowadzonych w trybie odwoławczym.
Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji są niezasadne. Sąd nie dostrzegł także naruszeń prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.