Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz bezczynność organów w tych przypadkach.
Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] jest pismo Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych. Pismo to stanowi odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 12 marca 2005 r. (data nadania - 14 marca 2005 r.) o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia - poprzez publikację materiału prasowego - przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.).
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych poinformował skarżącego w przedmiotowym piśmie, że przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie dają organowi uprawnień do badania legalności opublikowania materiału prasowego. Zgodnie bowiem z art. 3 a ust. 2 powołanej ustawy, jej przepisów, z wyjątkiem w art. 14-19 i art. 36 ust. 1, nie stosuje się do prasowej działalności dziennikarskiej w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm.) oraz do działalności literackiej lub artystycznej, chyba że wolność wyrażania swoich poglądów i rozpowszechniania informacji istotnie narusza prawa i wolności osoby, której dane dotyczą.
Organ wskazał w zaskarżonym do Sądu piśmie jedynie na przepisy ustawy Prawo prasowe, na gruncie których powinna być badana zgodność z prawem opublikowania materiału prasowego oraz na przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), które mogą znajdować w tym przypadku zastosowanie.
W ocenie Sądu pismo Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] ma charakter pisma wyjaśniającego i nie spełnia wymogów niezbędnych do uznania go za decyzję, postanowienie, czy też inny akt podlegający kontroli sądowoadministracyjnej. Zaskarżone pismo nie posiada cech indywidualnego rozstrzygnięcia w sprawie z zakresu administracji publicznej, kształtującego w sposób władczy sytuację prawną skarżącego. Skarga jako niedopuszczalna winna ulec zatem odrzuceniu.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.