Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), odmówił A. M. przyznania policyjnej emerytury w drodze wyjątku, wskazując, że odmówił zainteresowanemu żądanego świadczenia, ponieważ brak nabycia ustawowego prawa do świadczenia emerytalnego nie wynikał ze szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby pozytywne rozpatrzenie wniosku, lecz było następstwem zwolnienia ze służby przed wymaganym 15-letnim okresem służby w związku z ukaraniem karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], na podstawie wyżej wskazanych przepisów, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. M. nie przedstawił nowych okoliczności faktycznych ani dowodów, które mogłyby mieć wpływ na zmianę podjętej wcześniej decyzji. Organ podniósł również, że skarżący pozostaje w zatrudnieniu, które stanowi stałe źródło jego dochodu i z tego tytułu będzie mógł w przyszłości uzyskać prawo do emerytury, na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.).
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez A. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.
Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), poprzez niezasadne - jego zdaniem - uznanie, iż skarżący nie nabył prawa do emerytury policyjnej wskutek szczególnych okoliczności,
- - art. 11 w związku z art. 107 § 3 Kpa, poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi kierował się organ, wydając decyzję odmowną oraz niewyjaśnienie, dlaczego organ uznał, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, uzasadniające przyznanie emerytury policyjnej w drodze wyjątku,
- - art. 7 w związku z art. 80 Kpa, poprzez brak rozpatrzenia przez organ zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak jego obiektywnej oceny.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że okolicznością szczególną jest fakt, iż skarżącemu do spełnienia przesłanki 15-letniego okresu służby zabrakło jedynie kilku miesięcy służby, co nie miałoby miejsca gdyby nie została naruszona zasada domniemania niewinności i postępowanie dyscyplinarne nie zostało zakończone przed prawomocnym skazaniem skarżącego przez sąd karny. Ponadto organ nie wziął pod uwagę jego stażu pracy w Policji oraz wcześniejszych zasług.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny, rozpoznając wniesioną skargę, w pierwszej kolejności bada, czy podlega ona kontroli tego sądu.
Należy stwierdzić, że sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest sąd powszechny.
Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), od decyzji w sprawie zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
W cytowanej wyżej ustawie nie ma przepisu, który byłby odpowiednikiem art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 z późn. zm.), stanowiącego że od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmownej odwołanie do sądu nie przysługuje.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, odmiennie niż Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, mieści się w dyspozycji art. 476 § 4 Kpc, wskazującego organy, których decyzje podlegają kontroli sądu powszechnego. Stosownie do art. 476 § 4 pkt 3 Kpc przez organy rentowe rozumie się m.in. organy emerytalne resortu spraw wewnętrznych.
Dodatkowo podnieść należy, iż fakt, że skarżący w zaskarżonej decyzji został nieprawidłowo pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia, nie ma wpływu na stwierdzenie przez Sąd, iż wniesiona skarga nie podlega kontroli sądów administracyjnych.
Jednak w takiej sytuacji, skarżącemu przysługuje prawo złożenia stosownego środka zaskarżenia do właściwego sądu powszechnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Mając powyższe na uwadze, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.