Uzasadnienie
Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Studentów Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] orzekła o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. o odmowie przyznania M. E. stypendium dla najlepszych studentów na rok akademicki [...].
Ze znajdującej się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji (karta 11) wynika, że strona otrzymała ją w dniu 26 lutego 2018 r.
W dniu 3 lipca 2018 r. M. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...].
Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 23 października 2018 r. ww. wniosek skarżącej przekazał na podstawie art. 247 ppsa do rozpoznania przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Nadmienić należy, że WSA w Warszawie uznał, iż skarżąca omyłkowo podała datę zaskarżonej decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej U[...] – "[...] grudnia 2017 r." w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2018 r.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej: ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zachowanie trzydziestodniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego.
W niniejszej sprawie, termin do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] lutego 2018 r. upłynął w dniu 28 marca 2018 r. Jak wskazano wyżej skarżąca złożyła skargę dopiero w dniu 3 lipca 2018 r. a zatem z uchybieniem terminu ustawowego. Wobec powyższego skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Podnieść również należy, że starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 23 października 2018 r. przekazał wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, do rozpoznania przez Sąd, na podstawie art. 247 ppsa.
W odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należy wskazać, że w myśl art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie przepis art. 243 § 1 zdanie 1 ppsa przewiduje, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, jednakże w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze spóźnionej i z tego powodu podlegającej odrzuceniu.
Oczywista bezzasadności środka zaskarżenia obliguje Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji niniejszego postanowienia.