Uzasadnienie
Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1, art. 94 ust. 2, 3, 4, art. 95 ust. 1 i art. 218 ust. 1 pkt 4 ust. 2, 3, 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 173 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] - [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] przedłużającą okresu zawieszenia [...] A. K.w czynnościach służbowych w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o czyn z art. 228 § 3 k.k.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w [...] wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2014 r. do Zakładu Karnego w [...] - [...] wpłynęła informacja z Prokuratury Rejonowej [...] w [...] (sygn. akt[...]) o przedstawieniu w dniu [...] stycznia 2014 r. [...] A. K.- [...] Zakładu Karnego w [...] – [...] - zarzutu o czyn z art. 228 § 3 k.k.
W związku z otrzymaną informacją Dyrektor Zakładu Karnego w [...] - [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 94 ust. 2, 3, 4 ustawy o Służbie Więziennej, zawiesił [...] A. K.w czynnościach służbowych. Okres zawieszenia określił od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. Od tej decyzji funkcjonariusz wniósł odwołanie. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Następnie Dyrektor Zakładu Karnego w [...] – [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. przedłużył okres zawieszenia [...] A. K. w czynnościach służbowych do dnia [...] stycznia 2015 r. Od powyższej decyzji funkcjonariusz złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r.
Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, iż podstawę prawną wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. stanowił art. 94 ust. 2, 3, 4 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W chwili wydania zaskarżonej decyzji stan faktyczny nie zmienił się, tj. przeciwko skarżącemu nadal toczyło się postępowanie karne o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego (art. 228 § 3 k.k.).
Tym samym zaskarżona decyzja organu I instancji odpowiada prawu, a co za tym idzie brak jest podstaw do jej uchylenia. Decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. jest w trybie instancji ostateczna i nie zmienia tego faktu zaskarżenie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa:
- 1. art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez przedłużenie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres 12 miesięcy mimo braku istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, przemawiającego za zasadnością takiego przedłużenia,
- 2. art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,
- 3. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej,
- 4. art. 9 k.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych, mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków,
- 5. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie, co uniemożliwiło mu składanie jakichkolwiek wniosków dowodowych oraz uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów,
- 6. art. 11 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy,
- 7. art. 77 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji publicznej całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,
- 8. art. 107 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji, które w szczególności nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
- 9. art. 97 1 pkt. 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Z powyższych względów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz utrzymanej nią w decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w [...] - [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi A. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r., mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 997/14 uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie zawieszenia A. K.w czynnościach służbowych. Od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 218 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 173 ze zm. – wg. stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji), sprawy dotyczące zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe i zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Do tych spraw stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W świetle art. 94 ust. 2 powołanej ustawy, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy (ust. 3).
Analiza powyższych przepisów wskazuje, iż decyzja przełożonego o ewentualnym zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu jednego z postępowań wskazanych w omawianym przepisie ma charakter uznaniowy. Gdy jest to szczególnie uzasadnione, okres zawieszenia może zostać przedłużony na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy (art. 94 ust. 3 zdanie drugie ustawy o SW). Czy "szczególnie uzasadniony wypadek" zaistniał zależy od uznania organu decydującego o zawieszeniu funkcjonariusza. Decyzja o przedłużeniu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie ma samodzielnego bytu w tym znaczeniu, iż nie może funkcjonować w obrocie prawnym w oderwaniu od decyzji w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 997/14 uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie zawieszenia A. K. w czynnościach służbowych oraz stwierdził, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok nie jest prawomocny bowiem Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] od tego wyroku wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Kwestia prawidłowości ostatecznej decyzji w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia następczego, jakim jest przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, albowiem prawomocny wyrok w pierwszej sprawie będzie wiązał skład orzekający Sądu w sprawie niniejszej.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) umożliwiająca fakultatywne zawieszenie postępowania. Zgodnie z tym przepisem, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sądowa ocena legalności wydanej decyzji w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych niewątpliwie będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie końcowe Sądu w niniejszej sprawie.
Wobec tego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.