Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] marca 2008 r., odmawiającą Prezesowi firmy M. Sp. z o.o. udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej udostępnienia treści umowy z dnia 8 grudnia 2002 r., zawartej pomiędzy Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji a firmą C. W uzasadnieniu podał, że postanowienia § 8 tej umowy nakładają na Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji obowiązek utrzymania w tajemnicy i nieprzekazywania osobom trzecim informacji o warunkach umowy oraz wszelkich danych o przedsiębiorstwie, transakcjach i klientach tej umowy.
Wyjaśnił, że pismem z dnia 29 sierpnia 2008 r. zwrócił się do strony tej umowy, tj. C. o wyrażenie zgody na udostępnienie jej treści dla obecnego skarżącego, ale w odpowiedzi C. odmówiła wyrażenia takiej zgody. W związku z tym, powołując postanowienie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Minister ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy zaskarżoną decyzją odmówił udostępnienia treści powołanej umowy z dnia 8 grudnia 2002 r. Z tego względu ujawnienie treści umowy stanowiłoby czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] marca 2008 r., zarzucając naruszenie art. 139 ust. 3 ustawy – Prawo zamówień publicznych, przez odmowę udostępnienia informacji publicznej, powołując się na wolę przedsiębiorcy i to w zakresie wyraźnie zakazanym obowiązującą ustawą. Zarzucił także naruszenie art. 12 ust. 5 ustawy o finansach publicznych, bowiem na mocy tej ustawy klauzule umowne zawarte w umowie z dnia 8 grudnia 2002 r. pomiędzy Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji a C. są nieważne z mocy prawa.
Podniósł także zarzut, że Minister, wbrew wyraźnej dyspozycji art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie podał w treści obu zaskarżonych decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) podmiotowi, któremu odmówiono prawa do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na odmowę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. Sądem właściwym do orzekania w tych sprawach jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej (art. 22 ust. 3 ustawy). Jeżeli więc podstawą odmowy udostępnienia informacji, na którą powołał się podmiot dysponujący informacją, jest tajemnica ustawowo chroniona, ale inna niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, stronie ubiegającej się o informację zawierającą taką tajemnicę, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu, odmawiającą jej udostępnienia. W takiej sytuacji strona może wystąpić do właściwego sądu powszechnego z powództwem o udostępnienie tej informacji.
W niniejszej sprawie podstawę odmowy udostępniania informacji publicznej stanowiła tajemnica przedsiębiorcy, o której mowa w art. 11 ust. 4 powołanej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Sąd administracyjny nie ma obowiązku badania, czy organ, wydając decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, prawidłowo zastosował powołany przepis tej ustawy. Jednakże samo powołanie w zaskarżonej decyzji tego przepisu jako podstawy odmowy powoduje niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej stosownie do postanowień art. 22 ustawy o dostępie do informacji publicznej (patrz także wyrok NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt: OSK 600/04 – opubl. LEX nr 160607 oraz postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1640/07 niepublikowane).
Z tych względów, z uwagi na fakt, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.
Należy przy tym stwierdzić, że wobec bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 22 ust. 1 i 3 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, pouczenie skarżącego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zawarte w zaskarżonej decyzji o prawie wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie może mieć wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia.