Uzasadnienie
A. K. (dalej jako "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.
W nadesłanym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że orzeczeniem Orzecznika ZUS został uznany od 27 sierpnia 2014 r. za częściowo niezdolnego do pracy. Następnie, w związku z kontrolą przeprowadzoną w ramach nadzoru przez Prezesa ZUS, został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz żoną. Posiada mieszkanie o powierzchni 48,2 m2 i wartości ok. 150.000 zł. Skarżący podał, że wraz z żoną utrzymują się z emerytury żony w wysokości 1587,07 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wymienił: czynsz za mieszkanie - 539 zł, energia elektryczna za 2 miesiące – 151 zł, media – 153,80 zł oraz ubezpieczenie na życie żony – 124,50 zł. Skarżący oświadczył ponadto, że nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Odnośnie do wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. "e" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), strona skarżąca nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zwolnienie dokonane na mocy niniejszego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie A. K. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie jego wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne. W takiej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć na podstawie przepisu art. 249a § 1 p.p.s.a. stanowiącym, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący domaga się również ustanowienia na jego rzecz adwokata. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy mają odpowiednie zastosowanie dla stron korzystających z ustawowego zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować np. tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego jest trudna. Jest on osobą stale niezdolną do pracy. Pozostaje na utrzymaniu żony, która uzyskuje dochód w emerytury w wysokości 1587,07 zł. Wnioskodawca nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Jednocześnie skarżący ponosi stałe wydatki z tytułu czynszu za mieszkanie w kwocie 539 zł, energii elektrycznej za 2 miesiące w kwocie 151 zł, mediów w kwocie 153,80 oraz ubezpieczenia na życie żony w kwocie 124,50 zł. Łączna suma miesięcznych wydatków to 892,80 zł.
W ocenie referendarza sądowego, w niniejszej sprawie A. K. wykazał, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Nie jest on bowiem w stanie ponieść we własnym zakresie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym.
Z tego względu, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. "e" oraz art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.