Uzasadnienie
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] o odmowie wypłaty odprawy mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej A. K. zajmował lokal mieszkalny niebędący kwaterą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), bowiem lokal ten nie został ujęty w wykazie kwater. Tym samym, w ocenie organu, wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy, ponieważ uregulowanie zawarte w tym przepisie znajduje zastosowanie do żołnierzy, którzy nie zajmują żadnego lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Organ stwierdził, iż A. K. taki lokal mieszkalny w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zajmował.
Organ podał, że obowiązek Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w świetle uregulowań ustawy o zakwaterowaniu (...), sprowadza się do zapewnienia warunków mieszkaniowych żołnierzom. Normy dotyczące wypłaty odprawy mieszkaniowej dotyczą sytuacji, gdy żołnierz z uwagi na zakończenie zawodowej służby wojskowej nie może zajmować danego lokalu ponieważ:
- - jest on przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater, zaś żołnierz z chwilą zakończenia tej służby nie jest podmiotem uprawnionym do dalszego zajmowania kwatery,
- - nie posiada tytułu prawnego do zamieszkiwania w lokalu będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.
W ocenie organu wypłata odprawy mieszkaniowej w tych sytuacjach ma na celu zapewnienie byłym żołnierzom zawodowym możliwości nabycia lokalu mieszkalnego na wolnym rynku.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wypłaty odprawy mieszkaniowej gdyż strona zajmuje lokal mieszkalny, który nie stanowi kwatery i w związku z zakończeniem służby wojskowej nie była zobowiązana go zwolnić.
Organ podkreślił, że wnioskodawcy, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przysługuje prawo do zajmowania omawianego lokalu mieszkalnego i tym samym potrzeby mieszkaniowe skarżącego mogły być w dalszym ciągu zaspokojone.
Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby po dniu 1 lipca 2004 r., który zamieszkuje w kwaterze wedle stanu prawnego na dzień 30 czerwca 2010 r., nie wypłaca się odprawy mieszkaniowej.
Podnosząc powyższe, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Na wstępie należy podać, że w dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Ustawą tą zmieniono definicje kwatery zawartą w art. 1a pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Obecnie jako kwaterę rozumie się lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater.
Skarżący wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej złożył w dniu [...] lutego 2011 r., a zwolniony został z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] grudnia 2010 r. Okoliczności te przesądzają o tym, ze organ zasadnie prowadził postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy po nowelizacji, co wynika wprost z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r.
Art. 23 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że żołnierzowi służby stałej, zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy (lit. a). Natomiast zgodnie z lit. b), świadczenie to przysługuje żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (...).
Skarżącemu, decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] przyznano prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny nie jest wpisany do wykazu kwater.
Skarżący po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i przyznany mu lokal może dalej zajmować.
Należy zgodzić się z organem, że adresatami przedmiotowego świadczenia są zwolnieni ze służby żołnierze zawodowi, którzy po zwolnieniu ze służby zobowiązani byli "zdać" lokal mieszkalny lub nie posiadają do niego tytułu prawnego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.
Reasumując stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, organ dokonał prawidłowej interpretacji mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Organ prowadząc postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją, uczynił to zgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisami i w ustalonym stanie faktycznym wydał decyzję zgodną z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.