Uzasadnienie
Na podstawie informacji przedstawionych przez M. J. w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje.
Wnioskodawca jest osobą bezrobotną, nie uzyskuje żadnych dochodów. Gospodarstwo domowe prowadzi z matką, która otrzymuje 1000 zł z tytułu emerytury. Na skarżącym ciąży obowiązek alimentacyjny wobec syna T. J. – 600 zł. Strona nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności.
W odniesieniu do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że strona nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych, a do takich należy wymieniona sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest zatem od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania (przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i Naczelnym Sądem Administracyjnym).
Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw.
z art. 239 pkt 1 lit. d P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.).
Wnioskodawca wykazał, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna strony jest aktualnie trudna. Skarżący nie uzyskuje w chwili obecnej dochodów. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z matką, która otrzymuje niewielką emeryturę – 1000 zł miesięcznie. Na skarżącym ciąży obowiązek alimentacyjny. Wnioskodawca, dysponujący wykazaną kwotą, z pewnością nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Biorąc pod uwagę, że przy wnoszeniu środka odwoławczego od wyroku Sądu
I instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski, skarżącemu należało przyznać prawo pomocy.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia.