Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r., sygn. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Skarżącemu B. S. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie pismem z 6 czerwca 2014 r. na pełnomocnika Skarżącego został wyznaczony radca prawny M. B. Pismem z 15 maja 2014 r. Skarżący udzielił pełnomocnictwa pełnomocnikowi z wyboru radcy prawnemu P. S. Pismem z 15 maja 2014 r. radca prawny P. S. wniósł do Sądu Skargę kasacyjną w sprawie.
Radca prawny M. B. w dniu 1 lipca 2014 r. zapoznała się z aktami sprawy.
Pismem z 4 lipca 2014 r. Skarga kasacyjna wraz z aktami sprawy została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny pismem z 18 września 2014 r. zawiadomił o terminie rozprawy pełnomocnika z wyboru radcę prawnego P. S. Pismem z 22 maja 2015 r. radca prawny M. B. wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie oświadczyła, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W myśl § 16 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zdaniem referendarza sądowego zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek nie może zostać uwzględniony. Referendarz sądowy podziela bowiem w całości stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z 22 grudnia 2004 r. (sygn. OZ 720/04), iż pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W niniejszej sprawie wprawdzie Skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, jednakże rzeczywistej pomocy prawnej udzielił pełnomocnik z wyboru, którego Skarżący ustanowił w sprawie.
Z tych względów należało odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250, art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.