Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] o przeniesieniu [...] J. B. ze służby w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej, do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. Organ wskazał, że art. 37c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.) przewiduje możliwość przeniesienia strażaka z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości.
Z kolei art. 37 d ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może w każdym czasie przenieść strażaka do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości, z urzędu lub na jego wniosek. Zdaniem organu z powyższego jednoznacznie wynika, iż przepisy cyt. ustawy pozwalają na przeniesienie strażaka do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej bez uzyskania jego zgody lub wcześniejszego konsultowania z nim tej kwestii. Jednocześnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił, że stosunek służbowy strażaka Państwowej Straży Pożarnej jest służbą, której istotą jest dyspozycyjność wyrażająca się między innymi w gotowości pełnienia służby w różnych jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej. Stosunek służbowy strażaka jest stosunkiem administracyjnoprawnym, który odgórnie i władczo jest kształtowany przez właściwych przełożonych.
W przedmiotowej sprawie przeniesienie R. B. nastąpiło ze względu na konieczność pilnej obsady stanowiska w Komendzie Miejskiej PSP, na którym realizowane są zadania z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, było więc podyktowane interesem służby.
Wyżej wskazana decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi J. B. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ art. 38 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, oraz art. 7, 35, 107, 108 kpa. Wskazał, że na dotychczas zajmowanych stanowiskach swoje obowiązki wykonywał w sposób nie budzący zastrzeżeń, o czym świadczy brak negatywnych opinii służbowych, przyznawane mu uznaniowe nagrody pieniężne, a także otrzymywane awanse na wyższe stopnie służbowe oraz odznaczenia i medale.
Skarżący argumentował, że jego przeniesienie z Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej do Komendy Miejskiej w W. było w istocie przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe, bowiem decyzją Komendanta Miejskiego PSP [...] W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] został mianowany na stanowisko [...], co uniemożliwia mu otrzymanie wyższego stopnia służbowego, z uposażeniem zasadniczym wg 7 grupy, co stanowi spadek o 5 grup w stosunku do poprzednio zajmowanego stanowiska. Ze względu na powyższe skarżący podkreślił, że w jego sytuacji nie zaszły przesłanki, określone w art. 38 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, do przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne oraz prawne, podkreślając jednocześnie, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej nie ma kompetencji do określania stanowiska służbowego, na którym będzie pełniona służba przez strażaka w nowej jednostce organizacyjnej, do której został przeniesiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 37d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.) do delegowania albo przenoszenia do innej jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej jest właściwy Komendant Główny – na obszarze kraju.
Stosownie natomiast do postanowień art. 37c ust. 2 cyt. ustawy o Państwowej Straży Pożarnej strażak może być przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. Decyzja oparta na tym przepisie ma charakter uznaniowy. W ustawie nie podano przy tym kryteriów, którymi powinien kierować się organ dokonujący takiego przeniesienia. Organ ma prawo do przeniesienia funkcjonariusza w granicach uznania administracyjnego i zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 37c cyt. ustawy.
Decyzje, podejmowane w ramach uznania administracyjnego, pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartej. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji, stosownie do art. 7 kpa, ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r. sygn. II SA 2486/01, LEX nr 149543).
Analizując w tym aspekcie zaskarżoną decyzję wskazać należy, iż organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a swoje rozstrzygnięcie wystarczająco uzasadnił, wskazując jako przyczynę przeniesienia skarżącego konieczność pilnej obsady stanowiska w Komendzie Miejskiej PSP, na którym realizowane są zadania z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Jednocześnie organ prawidłowo wskazał, że szybkie obsadzenie powyższego stanowiska podyktowane jest interesem służby, który w tym przypadku jest tożsamy z interesem społecznym. Interes służby natomiast ma prymat nad słusznym interesem obywatela, który pozostaje w stosunku służbowym.
Ze względu na powyższe rozważania Sąd uznał, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ art. 7 i 107 kpa są bezpodstawne.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nieuzasadnionego nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazać należy, że jedną z przesłanek jego nadania, zawartą w art. 108 kpa, jest interes społeczny, który w niniejszej sprawie przemawiał za natychmiastową obsadą wskazanego wyżej stanowiska. Prawidłowo więc Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej nadał swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. wyżej wskazany rygor.
Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 38 ust. 2 cyt. ustawy o Państwowej Straży Pożarnej bowiem przepis ten nie był podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, zatem organ nie mógł naruszyć jego postanowień. Zdaniem Sądu Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej był kompetentny jedynie do przeniesienia skarżącego do innej jednostki organizacyjnej, natomiast nie miał uprawnień do mianowania go na określone stanowisko w tej jednostce, w związku z tym nie można zgodzić się ze skarżącym, że w wyniku kontrolowanego postępowania administracyjnego przeniesiono go na niższe stanowisko służbowe.
Rację natomiast należy przyznać skarżącemu, że postępowanie administracyjne w jego sprawie toczyło się z naruszeniem zasady szybkości postępowania, a organ odwoławczy nie rozpatrzył odwołania funkcjonariusza PSP w terminie przewidzianym w art. 35 kpa. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik postępowania.
Ze względu na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.