Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Z.L. jest postanowienia Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którym to postanowieniem wyjaśniono skarżącemu wątpliwości co do treści decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku.
Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Z.L. w zaskarżonym postanowieniu został prawidłowo pouczony o tym, że na postanowienie to służy mu zażalenie do Wojewody [...] (art. 113 § 3 k.p.a.).
Wprawdzie, skarżący złożył w toku postępowania administracyjnego takie zażalenie (v. akta administracyjne), niemniej jednak przedmiotem swojej skargi uczynił postanowienie wcześniejsze, tzn. postanowienie z dnia 12 maja 2011 r. wydane przed wyczerpaniem środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.