Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego D. M. do czasu uregulowania zaległości za zajmowany lokal przy ul. [...] w W.. Decyzja ta została D. M. doręczona w dniu 28 maja 2010 r. W dniu 16 czerwca 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło odwołanie skarżącego od powyższego orzeczenia.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pomimo prawidłowego pouczenia skarżącego przez organ I instancji o prawie i terminie do wniesienia środka odwoławczego, D. M. wniósł odwołanie z uchybieniem terminu – termin ten bowiem upłynął w dniu 11 czerwca 2010 r., a odwołanie zostało złożone w dniu 16 czerwca 2010 r.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, D. M. pismem z dnia 1 września 2010 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym wnosił o przywrócenie terminu, wskazując na swoje choroby, zawiłość sprawy oraz wskazując na swoją trudną sytuację materialną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej w skrócie "p.p.s.a") – sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie skarga – jako oczywiście uzasadniona – zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Odwołanie wniesione przez stronę z uchybieniem powyższego terminu oznacza, że czynność jego wniesienia jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest – po myśli art. 134 k.p.a. – stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić przy tym trzeba, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Datą wniesienia odwołania jest więc data nadania go w placówce pocztowej, a nie data jego wpływu do organu.
Analiza akt administracyjnych pozwala bezspornie stwierdzić, że D. M. w dniu 28 maja 2010 r. osobiście odebrał decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], a zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był dzień 11 czerwca 2010 r. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy skarżący wniósł odwołanie w ustawowym terminie i czy organ II instancji słusznie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wskazać należy, iż na znajdującym się w aktach administracyjnych odwołaniu widnieje prezentata z datą 16 czerwca 2010 r. jako datą wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz pieczątka "przesłano pocztę".
Na tej tyko podstawie organ przyjął, że odwołanie zostało złożone w dniu 16 czerwca 2010 r., czyli z uchybieniem terminu.
Zauważyć jednak trzeba, że sama pieczęć potwierdzająca termin wpływu dokumentu do organu nie jest, w świetle art. 57 § 5 k.p.a., miarodajna dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania.
Wskazanie przy prezentacie, iż przesyłka została przesłana pocztą powinno wzbudzić wątpliwość organu co do terminu wniesienia odwołania. Z nadesłanej do Sądu koperty wynika natomiast w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że skarżący nadał odwołanie w placówce pocztowej w dniu 11 czerwca 2010 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Skoro bowiem skarżący wniósł odwołanie w terminie, to tym samym nie było podstaw do wydania przez organ postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.