Uzasadnienie
Komendant Główny Straży Granicznej decyzją Nr [...] z dnia [...]września 2008 r. po rozpatrzeniu odwołania D. Ł. od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. odmawiającej przydzielenia lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy zaskarżaną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że D. Ł. w dniu 10 czerwca 2008 r. wystąpiła do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o przydział lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na powyższe Komendant Oddziału decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówił funkcjonariuszce przydzielenia wnioskowanego lokalu stwierdzając, że fakt nabycia przez nią w drodze spadku udziału we współwłasności domu jednorodzinnego stwarza przesłankę negatywnego przydzielenia jej lokalu mieszkalnego.
Od tej decyzji D. Ł. złożyła odwołanie.
Rozpoznając odwołanie Komendant Główny Straży Granicznej podniósł, że skarżąca jest funkcjonariuszką Straży Granicznej i pełni obowiązki służbowe w placówce Straży Granicznej w H. a od dnia 5 kwietnia 2008 r. jest w służbie stałej. Ze złożonego w dniu 10 czerwca 2008 r. wniosku o przydział lokalu mieszkalnego wynika, iż ma prawo obecnie do 4 norm zaludnieniach zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.), odpowiada lokalowi o powierzchni mieszkalnej od 28 m2 do 40 m2. W toku postępowania ustalono, iż funkcjonariuszka nabyła w dniu 15 marca 1999 r. po zmarłej matce A. M. udział w spadku co zostało potwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 lipca 2002 r. W skład spadku wchodziło prawo własności domu jednorodzinnego położonego w T. przy ul. [...]o powierzchni użytkowej 163,2 m2 i powierzchni mieszkalnej 106 m2.
Zgodnie z zawiadomieniem Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w T. z dnia 2 września 2004 r. D. Ł. jest współwłaścicielką domu w 1/8. w domu tym oprócz D. Ł. jej męża i syna zamieszkuje jeszcze 8 osób nie będących członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego.
Organ uznał, Iż na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z normy tej wynika obowiązek Straży Granicznej przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu z zasobów o których mowa w art. 94 ust. 1.
Zgodnie z art. 99 pkt 2 ustawy lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi jeżeli posiada on w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno – pensjonatowy.
Fakt odziedziczenia przez skarżącą udziału we współwłasności domu powoduje, iż zaspokojone zostały zarówno potrzeby mieszkaniowe samego funkcjonariusza jak i jego rodziny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. Ł. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów § 2 i 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.) i art. 6a pkt 3, art. 92 i 99 pkt 2 i art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) przez przyjęcie, że posiada ona prawo do lokalu mieszkalnego, dopuszczenie przez organ II instancji do powstania błędu w ustaleniach faktycznych poprzez założenie, że odwołująca się nie spełnia przesłanek do nabycia prawa do lokalu mieszkalnego, nie uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy przez pominięcie faktu, że funkcjonariuszka nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych i wraz z mężem i dwójką dzieci zamieszkuje w pokoju, który nie spełnia norm mieszkaniowych ustalonych w rozporządzeniu.
Dodatkowo podniosła, iż organ II instancji nie odniósł się do nowej okoliczności w sprawie t. j. faktu, że w czerwcu 2008 r. wyprowadziła się z zajmowanego domu a w sierpniu 2008 r. urodziła drugie dziecko.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
W dniu 12 stycznia 2009 r. wpłynął do akt sprawy wniosek D. Ł. z dnia 7 stycznia 2009 r. o umorzenie postępowania. Do wniosku tego skarżąca dołączyła decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) którą uchylono zaskarżoną decyzję nr [...]z dnia [...] października 2008 r. oraz decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. i umorzenie postępowania pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.), skarżący może cofnąć skargę.
Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna za cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie, w rozpatrywanej sprawie nie występują okoliczności powodujące niedopuszczalność cofnięcia skargi, wymienione w powyższym przepisie. Cofnięcie skargi nie zmierza bowiem do obejścia prawa lub utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.