Uzasadnienie
W.D. wnioskiem z dnia 10 października 2012 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Z treści wniosku uzupełnionego dwoma dokumentami źródłowymi w postaci zaświadczenia z urzędu z pracy oraz wydanej przez ten urząd indywidualnej karty wypłat zasiłków wynika, że wnioskodawczyni jest od dnia 26 lipca 2012 r. osobą bezrobotną, a wyłącznym źródłem jej utrzymania w prowadzonym samodzielnie gospodarstwie domowym jest zasiłek dla bezrobotnych (przyznany do 25 lipca 2013 r.). Ww. świadczenie za okres od 1 lipca 2012 r. do 30 września 2012 r. zostało wypłacone w łącznej kwocie 1.823,24 zł, przy czym, wedle oświadczenia skarżącej w październiku 2012 r. świadczenie to zostało wypłacone w wysokości 748,40 zł. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Ponadto w piśmie procesowym z dnia 21 września 2012 r. skarżąca wyjaśniła, że przyznany zasiłek wystarcza jedynie na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania.
W myśl zaś art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że zarówno wysokość, jak też charakter świadczenia będącego jej wyłącznym źródłem utrzymania nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Już bowiem samo uiszczenie wpisu od wniesionej skargi zmniejszyłoby kwotę tego świadczenia do co najmniej 600 zł netto (vide k. 20 akt sprawy w zestawieniu ze złożoną kartą wypłat zasiłków).
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.