Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2011 r. K. J. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o przyznanie świadczenia socjalnego z Funduszu Socjalnego Emerytów i Rencistów Policji w postaci dofinansowania kosztów do wypoczynku indywidualnego.
W dniu [...] sierpnia 2011 r., ww. wniosek, po jego uzupełnieniu o właściwie wystawiony rachunek za pobyt w gospodarstwie agroturystycznym, został pozytywnie zaopiniowany przez Komisję ds. Gospodarowania Funduszem Socjalnym, a następnie zatwierdzony przez [...] KWP, a środki - w wysokości [...] zł - przelane na konto bankowe zainteresowanego w dniu [...] września 2011 r.
Pismem z dnia [...] września 2011 r. K. J. wystąpił do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem zatytułowanym: "skarga – dofinansowanie do wypoczynku funkcjonariusza Policji", o "stwierdzenie nieważności decyzji KWP w K. w przedmiocie świadczenia pieniężnego dofinansowania do kosztów wypoczynku uprawnionego funkcjonariusza Policji zwolnionego ze służby, a uprawnionego do zaopatrzenia emerytalno-rentowego". K. J. ocenił, że wypłacone mu świadczenie w kwocie [...] zł jest rażąco niższe niż wypłacane innym funkcjonariuszom Policji.
Po otrzymaniu ww. pisma Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] przekazał je, zgodnie z właściwością, do rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji.
Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. K. J. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa "w zakresie bezczynności orzeczniczej organu".
W odpowiedzi na powyższe Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Komendant uznał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie bezczynności orzeczniczej organu jest bezzasadne, a KWP w K., działając w ramach upoważnień ustawowych nie naruszył obowiązującego w tej materii prawa, a tym samym nie ma podstaw do podjęcia interwencji w przedmiotowej sprawie.
Komendant wyjaśnił m.in., że w wyniku rozpatrzenia wniosku K. J. z dnia [...] sierpnia 2011 r., w dniu [...] września 2011 r. otrzymał on dopłatę do kosztów wypoczynku indywidualnego w kwocie [...] zł. Żądanie przyznania świadczenia w maksymalnej wysokości [...] zł KGP ocenił, jako nieuprawnione, podnosząc, że skargi ww. na sposób rozpatrzenia wniosku oraz wysokość świadczenia, skierowane do zarówno do KGP, jak i do WSA, zostały rozpatrzone negatywnie.
W dniu 03 sierpnia 2012 r. K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "decyzję" Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko organu zaprezentowane w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.
Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
K. J. wskazał, iż skarży "decyzją" Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].
Wyjaśnić należy, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również Kodeks postępowania administracyjnego i inne procedury administracyjne, nie zawierają definicji decyzji. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przez decyzję rozumie się każdy, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa, władczy i jednostronny akt organu administracji, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do imiennie oznaczonego adresata, niezwiązanego z organem węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej (Patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 25.).
W ocenie Sądu, pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] nie posiada przedstawionych wyżej cech niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzja administracyjna. Pismo to stanowi jedynie odpowiedź na pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2012 r. Nie posiada ono cech indywidualnego rozstrzygnięcia w sprawie z zakresu administracji publicznej, a jedynie informację w kwestii pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2012 r. Nie można zatem poczytywać zawartych w nim stwierdzeń jako rozstrzygnięcia w sprawie wypłaty dofinansowania do wypoczynku.
W związku z powyższym skarga wniesiona na tego rodzaju pismo, niemieszczące się w podanym wyżej zakresie określonym przez art. 3 ppsa, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.