Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...], na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257); zwanej dalej K.p.a. w zw. z pkt 2 ppkt 3 upoważnienia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania R. Z., utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że R. Z. pełnił zawodową służbę wojskową w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej i wykonywał zadania służbowe w Dowództwie Garnizonu [...]. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] zwolnił R. Z. z dniem [...] marca 2018 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.
Dowódca Garnizonu [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], na mocy art. 104 § 1 K.p.a., art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 87, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, 3 i 5, art. 97 oraz art. 96 ust. 10 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173, z późn. zm.), § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 355) oraz § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 marca 2014 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 411), przyznał R. Z. należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Wskazał, że podstawą obliczenia wysokości odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowego uposażenia rocznego za 2018 r. stanowiło uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia służby, które składało się z następujących składników: uposażenia zasadniczego z grupy 16 w wysokości [...] zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową: 2 [...] zł oraz dodatku służbowego: [...] zł.
Organ odwoławczy nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania od powyższej decyzji, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że zgodnie z obowiązującym wówczas art. 22 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5 poz. 18, z późn. zm.) żołnierze zawodowi wyznaczeni do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w jednostkach organizacyjnych poza Ministerstwem Obrony Narodowej otrzymywali uposażenie i inne należności pieniężne według zasad określonych przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. Stosownie do treści § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej (Dz. U. z 1997 r. Nr 130 poz. 846, z późn. zm.), żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową na stanowiskach służbowych w instytucjach cywilnych przysługiwało uposażenie i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności pieniężne, określone w przepisach dla żołnierzy pełniących służbę wojskową w jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej.
W 1999 r. przyznanie dodatków do uposażenia zasadniczego regulowało zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 1990 r. nr 3 O/MON w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, które określało dla żołnierzy zawodowych 5 grup dodatków:
dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, dodatki uzasadnione kwalifikacjami żołnierzy, dodatek strefowy, dodatek specjalny, dodatek rodzinny i pielęgnacyjny.
Dodatek funkcyjny określały przepisy regulujące dodatki dla żołnierzy niezawodowych.
Minister Obrony Narodowej wyjaśnił, że żołnierze zawodowi w latach 1997-2007 nie otrzymywali dodatku funkcyjnego, a wypłacany R. Z. dodatek za pełnienie obowiązków [...] Akademii Medycznej w [...] był wypłacany poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych.
Zgodnie z art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 z późn. zm.) przyznaniu, (odtworzeniu) w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej podlega jedynie dodatek specjalny lub dodatek służbowy. Na mocy tego przepisu nie można przyznać dodatku, który był wypłacany R. Z. w latach 1999-2007 poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych. Również dodatek funkcyjny wprowadzony do systemu dodatków przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych od dnia 4 grudnia 2014 r. nie podlega przyznaniu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w przypadku gdy żołnierz utracił prawo do otrzymywania tego dodatku przed ostatnim miesiącem pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Ponadto w myśl § 7 ust. 1 oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296, z późn. zm.) w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przywróceniu podlegają jedynie dodatek specjalny oraz dodatek służbowy. Przywołane rozporządzenie nie przewiduje przyznania dodatku funkcyjnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby, a zatem R. Z. nie przysługiwało przywrócenie dodatku funkcyjnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej
W ocenie organu odwoławczego Dowódca Garnizonu [...] właściwie obliczył wysokość uposażenia zasadniczego przyznając dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska lekarza lub lekarza dentysty w ostatnim miesiącu służby wojskowej decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]. Do wysokości uposażenia został też prawidłowo doliczony dodatek za długoletnią służbę. Te trzy elementy stanowią podstawę do obliczenia należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Z. zakwestionował decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uznając je za krzywdzące.
Wnoszący skargę wskazał, że w decyzji nie uwzględniono dodatku funkcyjnego do naliczenia wysokości podstawy emerytury. W jego ocenie dodatek funkcyjny był wypłacany w okresie pełnienia służby, tj. od dnia 1 czerwca 1999 r. do dnia 21 marca 2007 r. poza resortem obrony narodowej z tytułu pełnienia funkcji [...] oraz pełnienia obowiązków [...] Akademii Medycznej w [...] i powinien być, zgodnie z ustawą, przywrócony w ostatnim miesiącu pełnienia służby i uwzględniony w naliczeniu zarówno należności zwolnieniowych, jak również w podstawie wymiaru emerytury.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], jak też decyzja Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o przyznaniu R. Z. należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej zostały wydane zgodnie z przepisami stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia.
Jak wynika z akt sprawy R. Z. pełnił zawodową służbę wojskową w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej i wykonywał zadania służbowe w Dowództwie Garnizonu [...]. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] zwolnił R. Z. z dniem 31 marca 2018 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.
Dowódca Garnizonu [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] przyznał skarżącemu należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Wskazał, że uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia służby składa się z następujących składników: uposażenia zasadniczego z grupy 16 w wysokości [...] zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową: [...] zł oraz dodatku służbowego: [...] zł.
W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego, organy wojskowe przyjęły właściwą kwotę uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia niektórych należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Zdaniem skarżącego oprócz przywróconego decyzją Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w ostatnim miesiącu służby wojskowej dodatku służbowego z tytułu zajmowanego stanowiska lekarza lub lekarza dentysty przysługuje mu również dodatek funkcyjny przyznany z tytułu pełnienia funkcji [...] Akademii Medycznej w okresie od [...] czerwca 1999 r. do [...] marca 2007 r. W aktach sprawy znajduje się jedynie potwierdzenie otrzymywania dodatku przyznanego przez Akademię Medyczną w [...] w okresie od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r.
Wskazać należy, że zgodnie z obowiązującym wówczas art. 22 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5 poz. 18, z późn. zm.), żołnierze zawodowi wyznaczeni do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w jednostkach organizacyjnych poza Ministerstwem Obrony Narodowej otrzymywali uposażenie i inne należności pieniężne według zasad określonych przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. Stosownie do treści § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej (Dz. U. z 1997 r. Nr 130 poz. 846, z późn. zm.), żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową na stanowiskach służbowych w instytucjach cywilnych przysługiwało uposażenie i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności pieniężne, określone w przepisach dla żołnierzy pełniących służbę wojskową w jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej.
W 1999 r. przyznanie dodatków do uposażenia zasadniczego regulowało zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 1990 r. nr [...] w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, które określało dla żołnierzy zawodowych 5 grup dodatków:
- 1) dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,
- 2) dodatki uzasadnione kwalifikacjami żołnierzy (w ramach tej grupy dodatków wypłacany był dodatek za specjalizację medyczną),
- 3) dodatek strefowy,
- 4) dodatek specjalny,
- 5) dodatek rodzinny i pielęgnacyjny.
Dodatek funkcyjny określały przepisy regulujące dodatki dla żołnierzy niezawodowych.
Kwestię dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych regulował § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 2000 r. Nr 90, poz. 1005, z późn. zm.), którym przewidziano dla żołnierzy następujące dodatki:
- 1) dodatki za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby wojskowej,
- 2) dodatki kwalifikacyjne (w tym dodatek za specjalizację medyczną),
- 3) dodatki uzasadnione miejscem pełnienia służby,
- 4) dodatek specjalny,
- 5) dodatek funkcyjny (wypłacany tylko żołnierzom nadterminowej zasadniczej służby wojskowej).
Z dniem 1 lipca 2004 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 141 poz. 1497), w którym przewidziano wypłatę dodatku: specjalnego, służbowego oraz za długoletnią służbę wojskową. Żołnierzom zawodowym - lekarzom od dna 1 października 2007 r. - był wypłacany dodatek służbowy, który to dodatek został odtworzony R. Z., w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, ostateczną decyzją Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...].
Jak wynika z powyższych przepisów żołnierze zawodowi w latach 1997-2007 nie otrzymywali dodatku funkcyjnego, a przyznany R. Z. dodatek za pełnienie obowiązków [...] Akademii Medycznej w [...] był wypłacany poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych i już z tego powodu nie mógł zostać przyznany w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej i uwzględnieniony przy naliczeniu należności związanych z zakończeniem pełnienia służby wojskowej.
Ponadto zgodnie z art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 z późn. zm.) przyznaniu, (odtworzeniu) w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej podlega jedynie dodatek specjalny lub dodatek służbowy. Na mocy tego przepisu nie można było zatem przyznać dodatku, który był wypłacany R. Z. w latach 1999-2007 poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych. Również dodatek funkcyjny wprowadzony do systemu dodatków przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych od dnia 4 grudnia 2014 r. nie podlega przyznaniu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w przypadku gdy żołnierz utracił prawo do otrzymywania tego dodatku przed ostatnim miesiącem pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Ponadto w myśl § 7 ust. 1 oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Z 2016 r. poz. 2296, z późn. zm.) w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przywróceniu podlegają jedynie dodatek specjalny oraz dodatek służbowy. Przywołane rozporządzenie nie przewiduje przyznania dodatku funkcyjnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby.
W związku z powyższym zdaniem Sądu organy wojskowe prawidłowo uznały, że dodatek funkcyjny nie mógł zostać przyznany R. Z. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie powołanego wyżej art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i tym samym kwota wypłacanego dodatku funkcyjnego nie mogła być uwzględniona w uposażeniu stanowiącym podstawę wymiaru należności przysługujących skarżącemu z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz w uposażeniu stanowiącym podstawę obliczenia emerytury wojskowej.
Sąd nie dopatrując się w działaniach organów uchybień, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.