Uzasadnienie
A. L. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. jako osoba bezrobotna w dniu [...] lutego 2005 r., natomiast wnioskiem z dnia [...] marca 2005 r. przedkładając formularz E 303, zwrócił się o przyznanie prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych na zasadach wspólnotowej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie świadczeń z tytułu bezrobocia za okres od dnia [...] stycznia 2005 r.
Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm./ zawiesił przedmiotowe postępowanie z urzędu.
Wyżej wymieniony organ decyzją z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] działając na podstawie art. 8 ust 1 pkt 8c oraz ust 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz. 1001/, art. 104 kpa oraz § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego /Dz. U. Nr 219, poz. 2222/ orzekł o przyznaniu prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia [...] lutego 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. i wypłacie świadczeń w łącznej kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. po upływie 7 dni uprawniających do zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia wyjazdu i przestawił formularz E 303. W dniu zgłoszenia się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy nie spełniał wszystkich warunków uprawniających do przyznania prawa do zasiłku zgodnie z zasadą transferu świadczeń.
Po rozpatrzeniu odwołania A. L., w którym oświadczył, że zasiłek przysługuje mu od dnia [...] stycznia 2005 r., a nie jak błędnie przyjął organ, od dnia [...] lutego 2005 r., Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], na podstawie art. 8 ust 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm./, oraz art. 138 § 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, że osoba bezrobotna uprawniona do świadczeń z tytułu bezrobocia, udając się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu poszukiwania pracy, zachowuje prawo do tych świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu Rady/EWG/nr 1408/71 i rozporządzenia Rady/EWG/ nr 574/72. Aby zachować prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia, bezrobotny musi zarejestrować się jako poszukujący pracy w służbach zatrudnienia państwa poszukiwania pracy.Warunek ten uważa się za spełniony w odniesieniu do okresu poprzedzającego rejestrację, jeżeli zainteresowany dokona jej w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia, w którym przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa, z którego wyjechał.
W wyjątkowych przypadkach termin ten może być przedłużony przez właściwe służby lub instytucje /art. 69 ust 1 lit b rozporządzenia nr 1408/71/. Zgodnie z art. 69 ust 1 lit c, prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia zachowywane jest przez okres najwyżej trzech miesięcy, licząc od chwili gdy zainteresowany przestał pozostawać w dyspozycji służb zatrudnienia państwa, które opuścił. Zgodnie z powyższym wypłata świadczeń z tytułu bezrobocia dla A. L. za okres od [...] stycznia 2005 r. byłaby możliwa tylko wówczas, gdy właściwe służby lub instytucje przedłużyłyby termin do dokonania rejestracji.
Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie właściwy do podjęcia decyzji w tym zakresie [...], wyraził zgodę na wypłatę świadczeń z tytułu bezrobocia jedynie za okres od [...] lutego 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. L. podnosił, że nie jest jego winą, iż nie został zarejestrowany w dniu [...] stycznia 2005 w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. Nie został poinformowany przez ten urząd oraz Wojewódzki Urząd Pracy w W. o procedurach postępowania w takich przypadkach. Jego zdaniem dopełnił w terminie wszelkich czynności i w związku z tym nie może ponosić ujemnych konsekwencji tych niekompetencji, jak i braku wiedzy urzędników zajmujących się jego sprawą.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów, niż podniesione w skardze.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., działając na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm./, zawiesił z urzędu postępowanie dotyczące przyznania A. L. prawa do transferu zasiłku dla bezrobotnych na zasadach wspólnotowej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Zgodnie z treścią art. 102 kpa, w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Oznacza to, że w trakcie zawieszonego postępowania sprawa nie ma biegu, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest, oprócz czynności podejmowanych w celu usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania, określonych w art. 100 kpa, podejmować tylko czynności, które są dopuszczalne w zawieszonym postępowaniu. Nie może zatem wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, bez uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, wynika to wprost z brzmienia art. 97 § 2 kpa, zaś formą realizacji tego obowiązku jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stosownie do treści art. 101 § 1 kpa, na które zgodnie z § 3 tego przepisu służy zażalenie.
Niedopełnienie zatem powyższego obowiązku należy zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W myśl bowiem poglądów doktryny "naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażana stanowią zaprzeczenia stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" /B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 738/
W tej sytuacji również zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję obarczoną wadą rażącego naruszenia prawa, rażąco narusza prawo.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.
O zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu orzeczono na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.