Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 26 pkt 12 i art. 27 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.) w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej Kpa, w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję nr [...], którą zwolnił M. C. ze służby w Izbie Celnej w W. "w związku z utratą zaufania niezbędnego do wykonywania czynności służbowych, w szczególności w przypadku funkcjonariusza celnego wykonującego czynności z zakresu kontroli celnej lub związane z nadawaniem towarom przeznaczenia celnego".
Organ określił, że dniem zwolnienia skarżącej będzie dzień upływu dwutygodniowego terminu, licząc od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Jednocześnie organ podał, iż po doręczeniu decyzji zwalnia funkcjonariuszkę od pełnienia służby z zachowaniem prawa do uposażenia.
Ten sam organ, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 5 Kpa, w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej oraz na podstawie art. 26 pkt 12 i art. 27 ust. 1 tej ustawy, decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W jej uzasadnieniu organ podał m. in., że na podstawie art. 26 pkt 12 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w wypadku utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych. Zdaniem organu przesłanka ta zaistniała, gdyż w stosunku do skarżącej się zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze w związku z podejrzeniem popełnienia przez nią przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów.
M. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła uchylenie zaskarżonych decyzji i przywrócenie jej do służby na dotychczasowych warunkach. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżąca kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia organu, a w szczególności uważa, iż jest ono krzywdzące i nie poparte żadnymi dowodami. Skarżąca podniosła, że nie została zapoznana z nowymi dokumentami w sprawie, a decyzja o zwolnieniu ze służby została wydana podczas jej choroby. Podała również, iż organ stosował w stosunku do niej mobbing.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, wskazują na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz odniósł się do zarzutów w niej podniesionych odmawiając im zasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 26 pkt 12 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w wypadku utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności w przypadku funkcjonariusza celnego wykonującego czynności z zakresu kontroli celnej lub związane z nadawaniem towarom przeznaczenia celnego.
Natomiast art. 27 powołanej ustawy stanowi, że w wypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 9 i 11 oraz art. 26 zawiadomienie o zwolnieniu ze służby doręcza się funkcjonariuszowi celnemu z dwutygodniowym wyprzedzeniem w okresie służby przygotowawczej oraz z trzymiesięcznym wyprzedzeniem w okresie służby stałej.
Z akt sprawy wynika, iż skarżąca pełniła służbę przygotowawczą, tak więc organ zobowiązany był, mocą powyżej przytoczonego przepisu, zawiadomić ją o zwolnieniu ze służby z dwutygodniowym wyprzedzeniem. Tego obowiązku organ nie dopełnił, czym naruszył art. 27 ust. 1 powołanej ustawy. Podkreślić należy, iż zawarcie przez organ zawiadomienia o zwolnieniu ze służby w sentencji decyzji, nie jest wykonaniem dyspozycji powołanego przepisu. Celem tego rozwiązania jest zrekompensowanie funkcjonariuszowi tych praw, których z racji stosowanej pragmatyki służbowej został pozbawiony, gdyż stosownie do dyspozycji art. 81 ust. 1a decyzja nieostateczna wobec skarżącej jest wykonywana natychmiast.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.