Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2005 r. nr [...], którą to decyzją uznano S. O. z dniem 21 kwietnia 2005 r. za osobę bezrobotną i odmówiono mu prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu organ stwierdził, iż S. O. spełniał przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną i nie spełniał przesłanek do przyznania mu prawa do zasiłku. Organ podkreślił, iż na przestrzeni 18 miesięcy przed dniem rejestracji, tj. przed dniem 21 kwietnia 2005 r. nie przepracował on 365 dni, tym samym nie spełnił warunków określonych w art. 71 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.).
Jednocześnie organ stwierdził, iż omawiana ustawa nie przewiduje możliwości zaliczenia okresu pobierania zasiłku stałego do okresu uprawniającego do zasiłku.
Powyższa decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi S. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu skarżący podnosił, iż ustalenia organu I i II instancji są sprzeczne w zakresie oceny, co do przysługiwania mu prawa do zasiłku. Nadto, iż przez okres pobierania przez niego zasiłku stałego, tj. 3 lata, opłacane były składki emerytalne zdrowotne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Rozpoznając skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie należy przypomnieć, iż na mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo.
Podstawę materialnoprawną decyzji wydanej w niniejszej sprawie stanowił art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.). Stosownie do art. 71 ust. 1 ww. ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy, po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
─ nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
─ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Omawiany przepis nie przewiduje możliwości zaliczenia okresu pobierania zasiłku stałego do okresu równorzędnego wykonywaniu pracy, tj. uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. W treści tego przepisu, tj. w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawodawca enumeratywnie wymienia i określa sytuacje równorzędne wykonywaniu pracy i nie wymienił w nim okresu pobierania zasiłku stałego. A zatem okresu pobierania zasiłku stałego nie można było zakwalifikować za okres równorzędny wykonywaniu pracy, a tym samym za okres, który można byłoby zakwalifikować jako okres uprawniający do przyznania zasiłku dla bezrobotnego.
Dodać należy, iż podnoszone w skardze zarzuty dotyczące sprzeczności ustaleń i oceny prawnej dokonanej przez organ I i II instancji nie zasługiwały na uwzględnienie.
Jak wynika bowiem z treści decyzji pierwszo i drugoinstancyjnej oraz z ich uzasadnień, decyzje te zawierają identyczne ustalenia faktyczne i są tożsame, co do oceny prawnej. Już samo to, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję I instancji wskazuje, iż oba organy były zgodne co najmniej w zakresie dokonanej oceny prawnej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.