Uzasadnienie
Do ogłoszonego przez Szefa Służby Cywilnej konkursu na stanowisko dyrektora generalnego w [...] Urzędzie Wojewódzkim zgłosił swój udział B.K.
Jednym z wymagań warunkujących dopuszczenie do konkursu było m. in. "posiadanie poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową oznaczonych klauzulą "tajne".
Uchwałą z dnia [...] marca 2004 r. zespół konkursowy nie dopuścił skarżącego do udziału w konkursie, wskazując, że z dokumentów złożonych przez B.K. nie wynika, że spełnia on ww. przesłankę warunkującą dopuszczenie do konkursu.
W dniu 2 kwietnia 2004 r. B. K. złożył pismo wzywające Szefa S.C. do usunięcia naruszenia prawa w zakresie wskazanym w wystąpieniu z dnia [...] marca 2004 r. Po rozpoznaniu tego pisma Szef Służby Cywilnej 17 czerwca 2004 r. przedstawił swoje stanowisko i podał, że po zbadaniu dokumentacji konkursowej odnoszącej się do skarżącego nie stwierdził naruszenia zasad przeprowadzania konkursu. Szef Służby Cywilnej poinformował jednocześnie B.K. o możliwości wniesienia powództwa do sądu pracy – Sądu Rejonowego dla W., VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej.
Wobec powyższego B.K. w dniu 17 lipca 2004 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenia konkursu ponownie.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, gdyż w tej sprawie właściwym być powinien sąd pracy.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przedmiotem skargi B.K. jest stanowisko Szefa Służby Cywilnej zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...].
Nie budzi wątpliwości, że stanowisko Szefa Służby Cywilnej jest decyzją administracyjną. Według przyjętego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i literaturze poglądu, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są takimi orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 Kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów orzecznictwo i piśmiennictwo zalicza przede wszystkim oznaczenia organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygniecie o stanie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ. Niewątpliwie takie warunki spełnia pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] czerwca 2004 r. załatwiające odwołanie skarżącego. Dodać należy, że to nie forma, lecz treść rozstrzygnięcia wskazuje na jego walor władczego zajęcia stanowiska przez organ władzy publicznej.
W myśl postanowień art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Zgodnie z przywołanym przepisem, skarżącemu służyło uprawnienie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Szefa Służby Cywilnej. Jednakże skarżący nie skorzystał z tej możliwości, składając bezpośrednio skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W myśl postanowień § 2 cytowanego wyżej artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie łub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Pomimo, że organ pouczył skarżącego o możliwości wniesienia powództwa do sądu pracy, to należy zauważyć, że skarżący może wystąpić o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 Kpa, a dopiero od tej decyzji służyłaby skarżącemu skarga do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał wszystkich środków odwoławczych jakie miał do swojej dyspozycji.
Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I postanowienia.
Zgodnie z art. 200 powołanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. W razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2, przepis art. 206 stosuje się odpowiednio (art. 201 § 1 i § 2 powyższej ustawy).
Ponieważ w przedmiotowej sprawie zapadło rozstrzygnięcie odrzucające skargę, dlatego o zwrocie kosztów orzeczono jak w pkt. II postanowienia.