Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w dniu [...] maja 2007 r. wydał orzeczenie nr [...], którym odmówił uchylenia własnego orzeczenia z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o wymierzeniu Z. D. kary dyscyplinarnej – wydalenia ze służby w Policji. W jego uzasadnieniu podał m. in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1929/06 uchylił orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na niepełne ustalenie stanu faktycznego oraz nieprawidłową kwalifikację prawną zarzucanego czynu.
W ocenie Sądu, w toku wznowionego postępowania naruszono podstawową zasadę procesową – in dubio pro reo – wynikającą z art. 135g ustawy o Policji: "...skoro podstawowym dokumentem, na którym winien się oprzeć dowód o uznaniu skarżącego winnym przypisanego mu czynu jest protokół z przeprowadzonego badania przy użyciu wskazanego w nim urządzenia i kiedy organ nie dysponuje tym dowodem, to należało z większą wnikliwością i starannością dokonać analizy dowodu w postaci rejestru (...). Reasumując, żeby wykluczyć powyższą wątpliwość, organ powinien przesłuchać w charakterze świadka P. D. na wskazane powyżej okoliczności...". W dalszej kolejności Sąd – przywołując art. 135j ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o Policji – wskazał, iż niezwykle istotnym elementem orzeczenia jest również opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu, a w szczególności kwalifikacja prawna i uznanie winnym. Zdaniem Sądu: "...
W rozpoznawanej sprawie nie skierowano do sądu aktu oskarżenia wobec skarżącego i w konsekwencji nie doszło do uznania go winnym popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub wykroczenia, bowiem prawomocnym postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] grudnia 2002 r. sygn. Akt [...], umorzono śledztwo z uwagi na niedopatrzenie się w działaniu skarżącego cech przestępstwa lub wykroczenia. Pozostawienie zaś w tej sytuacji, w kwalifikacji prawnej orzeczenia dyscyplinarnego zarzutu popełnienia przez skarżącego m.in. przestępstwa z art. 180 kk naruszałoby konstytucyjną zasadę zawartą w art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem zgodnie z treścią tego przepisu, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe.
Wobec powyższego, w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. (...)". Uwzględniając ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w toku wznowionego postępowania przeprowadzono czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia. W celu eliminacji dotychczasowej kwalifikacji prawnej zarzucanego Z. D. czynu, postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. kwalifikację czynu zmieniono na art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, zgodnie z którym przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn polegający na stawieniu się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenie zajmowanym przez Policję. Przesłuchano również w charakterze świadka P. D., który w dniu zdarzenia przeprowadzał badanie stanu trzeźwości ww. Ponadto, przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy wzięto pod uwagę pozostałe dowody, w tym uzyskane z Sekcji [...], w której przeprowadzone było w dniu [...] sierpnia 2002 r. badanie zawartości alkoholu w organiźmie Z. D., poprzez pomiar stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, dokumentację związaną z badaniem dokonanym urządzeniem typu Alcomat Siemens M52052 A-18 nr D8-804.
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwoliła na spełnienie żądania ww. i uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Pełnomocnik Z. D. - złożył do Komendanta Głównego Policji - odwołanie od orzeczenia organu pierwszej instancji. Podniósł w nim m.in., że argumenty i ustalenia zawarte w orzeczeniu są błędne, a w konsekwencji błędne jest również zaskarżone orzeczenie. Jego zdaniem, dokonana przez przełożonego dyscyplinarnego zmiana kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie zarzucono ww., ma na celu wyłącznie obronę orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji.
Komendant Główny Policji – po rozpatrzeniu odwołania – działając na podstawie art. 135s ust. 5 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), w dniu [...] czerwca 2007 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W jego uzasadnieniu stwierdził m.in., iż rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji jest prawidłowe. Zebrane w trakcie postępowania wznowieniowego dowody jednoznacznie potwierdzają ustalony w postępowaniu dyscyplinarnym stan faktyczny. W przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym nie stwierdzono, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 135r ust. 1 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, ze przełożony dyscyplinarny prawidłowo zastosował art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy, jako podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia.
Orzeczenie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł on następujące zarzuty:
- 1) naruszenie art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i nieobiektywny, bez uwzględnienia nowych przemawiających na korzyść skarżącego okoliczności faktycznych, ustalonych w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową B. postępowaniu karnym,
- 2) naruszenie art. 135g ust. 2 ustawy o Policji, poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego.
Stawiając powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według załączonego zestawienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne.
Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie może mieścić się zarówno uznanie, jak i krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przez organ konkretnych przepisów w danym przypadku uznane zostało przez sąd administracyjny za poprawne lub za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem.
Związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami, co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy, organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy koniecznym okaże się wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ wydając zaskarżone orzeczenie w pełni wykonał dyspozycje zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt. II SA/Wa 1229, tzn. dokonał zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego skarżącemu, jak również uzupełnił materiał dowodowy o dowód z przesłuchania świadka (P. D.). Ponadto organ, działając z własnej inicjatywy, uzupełnił ten materiał o dokumentację związaną z urządzeniem, którym przeprowadzono u skarżącego badanie na zawartość alkoholu (rejestr przeprowadzonych badań, świadectwo legalizacji urządzenia uzupełnione o zaświadczenie o jego sprawności technicznej, książkę urządzenia).
Zgodnie z art. 135s ust. 1 ustawy o Policji, po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia (...).
Skarżący, żądając wznowienia postępowania, powołał się na przesłankę z art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który stanowi, że postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego.
Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, że organ powinien ocenić, czy wydane przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej B. prawomocne postanowienie było istotną okolicznością, która mogłaby mieć wpływ na zmianą prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, wydanego w wyniku przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego wymierzeniem skarżącemu kary wydalenia ze służby w Policji.
Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił, że o ile okoliczność ta stanowiła przesłankę do wznowienia postępowania, to w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, uzupełnionego o dowody wskazane przez Sąd w przedmiotowym wyroku, nie mogła mieć wpływu na uchylenie dotychczasowego orzeczenia i uniewinnienie skarżącego, o co wnosił.
Zgodnie z ustaleniami organu nie ulega wątpliwości, że skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji.
Organ zasadnie ocenił, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do zmiany orzeczenia w zakresie żądanym przez skarżącego i zasadnym jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, odmawiającego uchylenia dotychczasowego orzeczenia.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż organ wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszył wskazanych w skardze przepisów ustawy tj., art. 135g ust. 1 i 2. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, organ w sposób właściwy ocenił zebrany materiał dowodowy i rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść skarżącego, gdyż zdaniem Sądu, okoliczności popełnienia przez skarżącego zarzuconego mu czynu nie budzą wątpliwości, a z uwagi na jego "ciężar gatunkowy" czynu, wymierzona kara wydalenia ze służby z Policji jest w pełni zasadna.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.