Uzasadnienie
Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w O., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) oraz art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203) i art. 104 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2006 r. wydał decyzję nr [...] o przekwaterowaniu emeryta wojskowego W.R., zamieszkującego w lokalu mieszkalnym położonym w E. przy ul. [...] do lokalu zamiennego nr [...] przy ul. [...] w E. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał m.in., iż lokale mieszkalne przy ul. [...], w tym lokal zajmowany przez ww., decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...], zostały przeznaczone na wyłączne zakwaterowanie kadry stacjonującej na terenie E. i nie podlegają sprzedaży.
W związku z tym, iż W.R. – pomimo wielokrotnego powiadamiania – nie podpisał umowy o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, zobowiązany jest do jej zwolnienia i zamieszkania w lokalu zamiennym.
Od powyższej decyzji ww. złożył do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji.
W odwołaniu podniósł, iż powołane przez organ pierwszej instancji przepisy nie mają w jego sprawie zastosowania i przedstawił własną interpretację przepisów, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Ponadto podniósł, iż lokal zamienny posiada mniejszą powierzchnię użytkową i mieszkalną od dotychczas zajmowanego, a jego przyjęcie spowoduje pogorszenie warunków bytowych jego rodziny oraz spowoduje jej zubożenie, w związku z poniesionymi kosztami z tytułu przeprowadzonego remontu.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) – po rozpatrzeniu odwołania – w dniu [...] czerwca 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., iż zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) osoby, które nabyły prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, oraz członkowie rodzin, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), zajmujący lokale mieszkalne w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w przypadku gdy lokale te są przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, w przypadku przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowanego lokalu mieszkalnego, otrzymują ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej, na zasadach określonych w art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. W przypadku niedokonania takiego przekazania, osoby te podlegają - z urzędu - przekwaterowaniu do lokalu zamiennego.
W ocenie organu odwoławczego powyżej przytoczony przepis, w zaistniałym stanie faktycznym, został prawidłowo zastosowany przez organ pierwszej instancji, natomiast inne powołane w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji przepisy, które - jak słusznie podniósł w odwołaniu W.R. - nie mają w sprawie zastosowania, nie miały wpływu na zgodność z prawem podjętej przez ten organ decyzji.
Decyzja organu odwoławczego oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący w skardze wniósł o:
- 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, jako skierowanych także do osób, które nie były stronami w niniejszej sprawie, ewentualnie o:
- 2) uchylenie zaskarżonej decyzji jako:
- a) wydanej z naruszeniem prawa materialnego, poprzez:
- - obrazę art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203),
- - niezastosowanie art. 23 ust. 1 powyżej określonej ustawy,
- b) wydanej z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 9, art. 10 § 1 i art. 81 Kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 3) przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w uzasadnieniu skargi na potwierdzenie okoliczności tam wskazanych,
- 4) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,
- 5) zwolnienie od kosztów sądowych,
- 6) zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyczerpująco odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Artykuł 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem osoby, które nabyły prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, oraz członkowie rodzin, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, zajmujący lokale mieszkalne w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w przypadku gdy lokale te są przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, w przypadku przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowanego lokalu mieszkalnego, otrzymują ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej, na zasadach określonych w art. 19 ust. 3, a w przypadku niedokonania takiego przekazania podlegają - z urzędu - przekwaterowaniu do lokalu zamiennego. Na wypłatę ekwiwalentu pieniężnego Wojskowa Agencja Mieszkaniowa otrzymuje dotację budżetową.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] przydzielił skarżącemu osobną kwaterę stałą nr [...], położoną w E. przy ul. [...].
Powyżej określona osobna kwatera stała, zgodnie z decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...], przeznaczona jest na zakwaterowanie kadry, tj. żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową, jako służbę stałą w garnizonie E. Następnie ten sam organ, w dniu [...] września 2002 r. wydał decyzję nr [...], którą stwierdził, iż skarżący, jako żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, w związku z posiadaniem uprawnień do wojskowego zaopatrzenia emerytalno-rentowego, zachował uprawnienia do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony.
Skarżący nie otrzymał ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację z osobnej kwatery stałej.
Z powyższego stanu faktycznego i formalnego wynika, iż zaistniały przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji, które uzasadniały wydanie przez organ decyzji o przekwaterowaniu skarżącego do lokalu zamiennego i jest ona zgodna z obowiązującym prawem.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, zdaniem Sądu nie zasługują one na uwzględnienie.
Wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji należało uznać za nieuzasadniony. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, zaskarżona decyzja została wydana w stosunku do skarżącego, gdyż to jemu została przydzielona osobna kwatera stała, a wymienienie w niej członków jego rodziny związane było wyłącznie z ustaleniem należnej mu powierzchni użytkowej lokalu, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a w szczególności art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86 z późn. zm.), zgodnie z którym, przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery przysługującej żołnierzowi zawodowemu uwzględnia się jego stopień wojskowy lub zajmowane stanowisko służbowe oraz stan rodzinny. Norma powierzchni mieszkalnej przysługująca osobie uprawnionej do kwatery, z jednego tytułu, wynosi 7-10 m2.
Również wniosek skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji – Sąd uznał za niezasadny, a przedstawione w tym zakresie argumenty za nietrafne.
Organ wydając zaskarżoną decyzję, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie naruszył art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw i dokonał prawidłowej jego interpretacji oraz został on właściwie zastosowany.
Zarzut skarżącego o niezastosowaniu przez organ art. 23 ust. 1 powyżej określonej ustawy jest chybiony. Sąd podzielił pogląd organu przedstawiony w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, iż przepis nie ma w sprawie zastosowania, bowiem dotyczy on uprawnień nabytych w związku z zajmowaniem osobnej kwatery stałej, a których to uprawnień przedmiotowa ustawa już nie reguluje. Sam fakt zmiany zdefiniowania w ustawie terminu lokal mieszkalny, tj. rezygnacja z określenia osobna kwatera stała na rzecz określenia kwatera, nie powoduje wyłączenia stosowania art. 22 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Jeżeli byłoby to intencją ustawodawcy, wyraźnie wskazałby to w przepisie ustawy.
Sąd nie stwierdził również, aby organ prowadząc postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, dopuścił się naruszenia przepisów Kpa wskazanych w skardze przez skarżącego, tj. art. 9, art. 10 § 1 i art. 81.
W związku z powyższym, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.