Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 162/20

Uzasadnienie

I Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. 1. Komendant [...] Policji (zwany dalej: "K[...]P") decyzją z [...] czerwca 2019r. cofnął M. S. (zwany dalej: "Skarżącym") pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych. W podstawie prawnej powołał art. 18 ust. 4 i art. 20 ustawy z 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019r., poz. 284, zwana dalej: "u.b.a."), art. 104 i art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.")

W uzasadnieniu K[...]P wskazał, że Skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych decyzją K[...]P z [...] kwietnia 2015r. K[...]P wszczął jednak, z urzędu, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Skarżącemu m.in. pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym, w związku z uzasadnionym podejrzeniem, że Skarżący należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. K[...]P uzyskał bowiem informację o postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko Skarżącemu.

K[...]P odstąpił jednak od prowadzenia postępowania administracyjnego na tej podstawie, gdyż uzyskał informację o zaprzestaniu prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej "[...] M. S.". Wypełniona została więc przesłanka z art. 10 ust. 3 pkt. 7 u.b.a. - ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania Skarżącemu ww. pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym. Uprawnie to cofnięto więc na mocy art. 18 ust. 4 u.b.i.a., o czym poinformowano Skarżącego w piśmie z 26 kwietnia 2019r.

2. Skarżący w odwołaniu wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, ewentualnie w razie braku przesłanek, o zmianę decyzji, na podstawie art. 132 k.p.a. i odmowę cofnięcia ww. pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych, ewentualnie o uchylenie decyzji. Skarżący wniósł też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z odpisu pełnego KRS z [...] czerwca 2019r. na okoliczność rzeczywistego prowadzenia działalności przez Skarżącego i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie: a) 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. - przez stwierdzenie występowania przesłanek obligujących organ do cofnięcia pozwolenia na broń, gdy przepis ten dotyczy osób skazanych prawomocnie za przestępstwo, co nie miało miejsca, gdyż postępowanie karne jest w toku; b) art. 107 § 3 k.p.a. - przez sporządzenie uzasadnienia decyzji z pominięciem wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił przyznania prymatu wiarygodności i przez ograniczenie się do zacytowania konkretnych przepisów prawa materialnego i postępowania, co wyklucza możliwość merytorycznego ustosunkowania się do decyzji K[...]P podczas kontroli instancyjnej, co uzasadnia możliwość wystąpienia przesłanek jej nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., c) art. 7 i art. 77 k.p.a. - przez błędną ocenę materiału dowodowego i stwierdzenie, że Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w celach szkoleniowych, gdy "[...] s.k." jest następcą prawnym [...] i prowadzi działalność - firmy nie zawieszono ani nie zamknięto, co prowadzi do błędnego uznania, że spełniono przesłankę z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., d) art. 6, art. 9 k.p.a. - przez poprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywatela do organów administracji publicznej, gdy w szczególności nie ustalono należycie materiału dowodowego sprawy, ani tym bardziej nie oceniono.

3. Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") decyzją z [...] listopada 2019r. utrzymał w mocy ww. decyzję K[...]P, w podstawie prawnej wskazując art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 4 u.b.a.

W uzasadnieniu KGP stwierdził, że Skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną do celu szkoleniowego, gdyż spełnił przesłanki wskazane w u.b.a., w tym m.in. udokumentował prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich (wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej), z którego wynikało, że prowadzi działalność gospodarczą od [...] czerwca 2014r. pod nazwą "[...] M. S. wspólnik spółki cywilnej". Wykreślenie indywidualnej działalności Skarżącego z rejestru CEIDG [...] stycznia 2016r. w zakresie szkoleń strzeleckich spowodowało, że ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wydania Skarżącemu pozwolenia na broń - nie spełniania bowiem przesłanki z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.

Skarżący w postępowaniu przedstawił dokument z KRS, wskazujący na prowadzenie działalności w zakresie szkoleń strzeleckich w ramach spółki handlowej - "[...] S. spółka komandytowa", w której jest prezesem zarządu, ale zdaniem KGP dokument ten nie potwierdza spełnienia przez Skarżącego warunku z art. 10 ust. 3 pkt 7 zdanie 2 u.b.a. - udokumentowanego zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 3 ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019r., poz. 1292, zwana dalej "u.P.p."), jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4 ust. 1 i 2 u.P.p.).

Działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do CEIDG albo po dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (art. 17 u.P.p.). Do rejestru CEIDG wpisywane są firmy osób fizycznych (działalność jednoosobowa i wspólnicy spółek cywilnych), natomiast w KRS znajdują się spółki prawa handlowego (m.in. spółki z o.o., spółki jawne).

Skarżący otrzymał w 2015r. pozwolenie na broń palną do celu szkoleniowego - by szkolić osobiście inne osoby i winien legitymować się prowadzeniem jednoosobowej działalności gospodarczej lub też działalnością w ramach spółki cywilnej. Spółka cywilna nie stanowi bowiem samodzielnego podmiotu prawa, a są nimi wspólnicy spółki cywilnej. Wspólnicy, nie spółka, prowadzą przedsiębiorstwo, które podlega rejestracji w CEIDG. To wspólnicy są przedsiębiorcami i to oni mają firmy (oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorcę). Organy Policji, mając wydruk z CEIDG o prowadzeniu spółki cywilnej, nie miały podstaw do odmowy wydania Skarżącemu pozwolenia na broń palną.

Natomiast przekształcenie spółki cywilnej, w której Skarżący osobiście prowadził działalność w zakresie szkoleń strzeleckich w spółkę komandytową, która legitymuje się prowadzeniem szkoleń strzeleckich, powoduje, że Skarżący przestał spełniać warunek z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Ustawodawca zawarł warunek dotyczący udokumentowania zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich w przepisach odnoszących się do wydania pozwolenia na broń osobie fizycznej, bowiem pozwolenie na broń jest prawem ściśle powiązanym z osobą, na którą jest ono wydane. Zarówno osoba wnioskująca o wydanie pozwolenia, jak też osoba je posiadająca, przez cały okres posiadania pozwolenia, winna spełniać warunki wskazane w przepisach prawa. Tymczasem dokument potwierdzający działalność Skarżącego w ramach spółki handlowej - spółki komandytowej i fakt, że to spółka "[...] S. spółka komandytowa" legitymuje się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie, m.in. szkoleń strzeleckich (nr [...] i [...]), a nie Skarżący osobiście wskazują, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania Skarżącemu pozwolenia na broń.

Nie zmienia tego, że Skarżący jest wspólnikiem i prezesem zarządu ww. spółki komandytowej. Skarżący obecnie nie spełnia warunku ważnej przyczyny posiadania broni do celu szkoleniowego. Ustały więc okoliczności faktyczne, które zadecydowały o wydaniu Skarżącemu pozwolenia na broń.

Wprawdzie to Skarżący podejmuje decyzję, w jakiej formie zamierza prowadzić działalność, ale ustalenie, czy taka działalność spełnia wymogi wskazane w u.b.a., należy do organów Policji. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że obecnie prowadzona działalność gospodarcza, przez spółkę handlową, której uczestnikiem jest Skarżący, nie spełnia warunku z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Skoro pozwolenie na broń jest prawem podmiotowym, ściśle związanym z osobą, na którą je wydano i jako takie podlega rygorom u.b.a. - w ocenie KGP - nie można uznać, że powstała spółka komandytowa, w której wspólnikiem jest Skarżący, przejęła osobiste uprawnienie Skarżącego do prowadzenia działalności w zakresie szkoleń strzeleckich.

Zdaniem KGP niezasadny jest zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Jakkolwiek K[...]P na podstawie tego przepisu wszczął [...] kwietnia 2018r. postępowanie w przedmiocie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną, z uwagi na uzyskanie informacji o toczącym się przeciwko Skarżącemu postępowaniu karnym, ale podstawą cofnięcia pozwolenia na broń był art. 18 ust. 4 u.b.a. Postępowania karnego wobec Skarżącego nie zakończono. Wprawdzie przedwczesne było wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną, bo podstawą cofnięcia pozwolenia, na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 (lit. a) u.b.a., jest prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne (lub przestępstwo skarbowe). Ustawodawca przewidział możliwość prewencyjnego zabezpieczenia broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni na podstawie art. 19 ust. 1 i ust. 1a u.b.i.a.

Nie jest przy tym konieczne prowadzenie postępowania administracyjnego w danej sprawie. Zastosowanie tej instytucji jest skutkiem świadomego zabiegu ustawodawcy, który miał na celu uniemożliwienie dostępu do broni osobie, przeciwko której, np. toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.bi.a.

4. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie ww. decyzji KGP i K[...]P i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z powodu naruszeń prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 582 ustawy z 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., zwana dalej: "k.s.h.") i art. 26 § 5 k.s.h. - przez nieuwzględnienie przekształcenia spółki cywilnej w inną spółkę osobową - spółkę komandytową, której wspólnicy prowadzili działalność gospodarczą na podstawie udzielonego im pozwolenia na broń do celów szkoleniowych; a spółka komandytowa pozostaje, w rozumieniu art. 553 § 2 k.s.h., podmiotem tego zezwolenia, gdyż spółka cywilna nie jest podmiotem prawa ani przedsiębiorcą, a jedynie umową zobowiązaniową między wspólnikami;

b) art. 107 § 3 k.p.a. - przez sporządzenie uzasadnienia z pominięciem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił przyznania prymatu wiarygodności i przez ograniczenie się do zacytowania przepisów prawa, co wyklucza możliwość merytorycznego ustosunkowania się do rozstrzygnięcia podczas kontroli instancyjnej, a w konsekwencji może uzasadniać wystąpienie przesłanek nieważności wydanej decyzji z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.;

c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez błędną ocenę materiału dowodowego, z uwagi na stwierdzenie, że Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w celach szkoleniowych, gdy przedsiębiorstwo "[...] s.k." - następca prawny "[...] s.c." - prowadzi działalność, nie zostało zawieszone, ani zamknięte, co doprowadziło do błędnego uznania, że spełniono przesłankę z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.;

d) art. 6 i art. 9 k.p.a. - przez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego, którego należycie nie oceniono, więc wystąpił brak rzetelności i lakoniczność działań, w tym brak spełnia przez organy zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Skarżący w uzasadnieniu skargi stwierdził, że zarówno K[...]P, jak i KGP nie uwzględniły faktu, iż działalność gospodarczą "[...] s.c." przekształcono "[...] s.k.", która jest następcą prawnym prowadzonej wcześniej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Spółka cywilna może zostać przekształcona w spółkę prawa handlowego, niekoniecznie w spółkę jawną (art. 551 § 2 k.s.h.). Wówczas odpowiednio stosuje się przepisy dotyczące przekształcenia spółki jawnej w inną spółkę handlową, zaś do skutków przekształcenia stosuje się art. 26 § 5 k.s.h. (art. 551 § 3 k.s.h.). Zgodnie z art. 26 § 5 k.s.h. spółce tej przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Przepisy art. 553 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 553 § 2 k.s.h. spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej, co ani w decyzji, ani w powszechnie obowiązujących przepisach prawa nie występuje. "Odpowiednie" stosowanie oznacza, że przepis stosuje się albo wprost, albo z pewnymi modyfikacjami, albo wcale.

Skarżący, powołując się na uchwałę NSA z 14 stycznia 2009r. sygn. akt II GPS 6/08, stwierdził, że w sprawie wyłączyć należy stosowanie przepisów "wprost", gdyż spółce cywilnej - z braku podmiotowości - nie mogą przysługiwać zezwolenia, itd. Przepis art. 553 § 2 k.s.h. należy stosować z pewną modyfikacją, polegającą na zastąpieniu wyrazów "spółce przed jej przekształceniem" wyrazami "wspólnikom spółki cywilnej przed jej przekształceniem". Celem ww. przepisów jest zachęcenie wspólników spółek cywilnych, by przekształcali je w spółki prawa handlowego. Temu służy zasada kontynuacji, zgodnie z którą spółce jawnej (odpowiednio komandytowej) przysługują wszystkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólny wspólników. Spółka komandytowa powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej, której wspólnicy prowadzili działalność gospodarczą na podstawie udzielonego im pozwolenia na posiadanie broni do celów szkoleniowych pozostaje, w rozumieniu art. 553 § 2 k.s.h., podmiotem tego zezwolenia.

Skarżący w postępowaniu przedstawił odpis z Rejestru przedsiębiorców KRS spółki "[...] s.k.", który wyraźnie wskazuje się, że spółka ta jest następcą prawnym prowadzonej wcześniej działalności gospodarczej. Wspólnikami w powstałej spółce są: Skarżący i [...] Sp. z o.o. Wspólnikami [...] Sp. z o.o. są J. B. i Skarżący, który sprawuje w spółce także funkcję jedynego członka zarządu, zatem zgodnie z zasadą, że osoby prawne działają przez swoje organy jest on osobą decyzyjną w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez [...] sp. z o.o. Błędne jest więc stanowisko KGP wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w związku z przekształceniem spółki cywilnej w spółkę komandytową ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do wydania Skarżącemu pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, bowiem podmiot w dalszym ciągu funkcjonuje, a jedynie Skarżący zmienił formę prawną prowadzenia działalności gospodarczej.

Przekształcona spółka posiada dokładnie takie same uprawnienia, jak spółka cywilna, zatem w żaden sposób nie zostały zmienione, cofnięte ani odwołane przesłanki uprawniające podmiot do posiadania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. Art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. wskazuje dwie przesłanki, od których kumulatywnego spełnienia uzależnia się wydanie pozwolenia na broń: posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim (nie stanowi okoliczności spornej w sprawie) oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. W KRS spółki, w której Skarżący pełni funkcję prezesa zarządu, widnieje informacja dotycząca przedmiotu jej działalności, który spełnia kryteria działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. W spółce "[...]" Sp. z o.o. wspólnikami są dwie osoby. Wśród nich jest Skarżący, który pełni też funkcje jedynego członka zarządu.

W praktyce Skarżący samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą "[...] s.k." i niejako, wobec braku zaangażowania drugiego wspólnika w spółce z o.o., prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w formie osoby prawnej. Spełnione są więc kryteria działalności gospodarczej określone w art. 3 u.P.p., w związku z faktycznym jednoosobowym prowadzeniem działalności gospodarczej, z tym wyjątkiem, że Skarżący prowadzi ją w formie osoby prawnej. Nie ma więc postawy prawnej ani faktycznej, uzasadniającej cofnięcie pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

Skarżący, jako wspólnik ww. spółek, świadczy także pracę jako instruktor strzelectwa - świadczenie niematerialne w postaci szkolenia osób w posługiwaniu się bronią. Z wykładni art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. wynika, że o pozwolenie na posiadanie broni do celów szkoleniowych może wystąpić osoba fizyczna posiadająca stosowne uprawnienia wymienione w u.b.a. i osoba prawna nieposiadająca takich uprawnień, a prowadząca działalność gospodarczą - szkoleniową, pod warunkiem zatrudnienia w charakterze instruktora osobę z odpowiednimi uprawnieniami. W sprawie zachodzą zatem okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do udzielenia i niecofania Skarżącemu pozwolenia na broń.

1. 5. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
2. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. 1. skarga ma uzasadnione podstawy.
2. 2. Sąd wskazuje na wstępie, że Sądy administracyjne, na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167, zwana dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje więc legalność m.in. decyzji administracyjnej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W przypadku stwierdzenia, że w sprawie naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Sąd uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a.). Jeśli natomiast Sąd uzna, że nie doszło do naruszenia prawa w wyżej wskazanym zakresie, skarga podlega oddaleniu, na mocy art. 151 P.p.s.a.
3. 3. Zdaniem Sądu skargę analizowaną pod tym kątem należało uznać za zasadną, choć Sąd nie znalazł podstaw do uznania za zasadne wszystkich zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób należyty i zgodny z treścią art. 107 § 3 k.p.a. KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, nie pominął bowiem faktów, które wynikały ze zgromadzonego materiału dowodowego. Ustosunkował się ponadto do stanowiska Skarżącego wyrażonego w odwołaniu, jak również oprócz zacytowania przepisów stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji, przedstawił własną argumentację, która przemawiała za postawioną tezą. Tym samym nieuzasadniony jest wniosek Skarżącego o potrzebie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.

Sąd podziela natomiast stanowisko Skarżącego zawarte w skardze, że w kontekście okoliczności faktycznych sprawy, wynikających z akt administracyjnych, doszło do wyrażenia przez KGP i K[...]P błędnych ocen, z uwagi na stwierdzenie, że Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w celach szkoleniowych. Doprowadziło to jednak nie tyle do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. lecz do naruszenia art. 80 k.p.a. w kontekście nieprawidłowej wykładni art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. W ocenie Sądu organy obu instancji błędnie przede wszystkim przyjęły, że obecnie prowadzona przez spółkę handlową "[...] s.k." - następcę prawnego "[...] s.c." działalność gospodarcza, której uczestnikiem jest Skarżący, nie spełnia warunku, o którym mowa w ww. przepisie art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.

Zdaniem Sądu wykładnia przyjęta przez organy Policji obu instancji (KGP i K[...]P) miała charakter zawężający w kontekście okoliczności faktycznych sprawy i to znanych zarówno organowi pierwszej instancji, jak i organowi drugiej instancji, w związku z przedstawionymi przez Skarżącego w toku postępowania odwoławczego dokumentami z Rejestru przedsiębiorców KRS spółki "[...] s.k." – następcy prawnego "[...] M. S. wspólnik spółki cywilnej". Sąd podkreśla przy tym, że błędna wykładnia ww. przepisu prawa materialnego sama w sobie nie narusza art. 6 i art. 9 k.p.a. Zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, w myśl zasady przewidzianej w art. 6 k.p.a., choć dokonały nieprawidłowej wykładni ww. przepisu prawa materialnego – art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Z treści wydanych w sprawie decyzji wynika również, jakimi przesłankami kierowały się organy podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie, wskazując przy tym okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Nie sposób więc przyjąć, że naruszono art. 9 k.p.a.

4. Sąd wskazuje ponadto, że stosownie do art. 10 ust. 1 u.b.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 u.b.a. pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach: 1) ochrony osobistej;

1. 2) ochrony osób i mienia;
2. 3) łowieckich;
3. 4) sportowych;
4. 5) rekonstrukcji historycznych;
5. 6) kolekcjonerskich;
6. 7) pamiątkowych;
7. 8) szkoleniowych.

Stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich - dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

Z treści art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. wynika, na co prawidłowo uwagę zwrócono w skardze, że osoba, która ubiega się o wydania pozwolenia na broń do celów szkoleniowych powinna spełniać dwie przesłanki:

1. 1) posiadać uprawnienia określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz
2. 2) posiadać udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich.

Sąd wyjaśnia, że jakkolwiek organy obu instancji nie kwestionowały wystąpienia pierwszej z przesłanek wskazanych w ww. przepisie należało przyjąć, że w obecnie obowiązującym porządku prawnym odrębnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia szkoleń odnoszących się bezpośrednio do szkoleń o charakterze strzeleckim są przepisy ustawy z 25 czerwca 2010r. o sporcie (Dz.U. z 2019r. poz. 1468 ze zm., zwana dalej: "u.s."). Sportem w rozumieniu tej ustawy są wszelkie formy aktywności fizycznej, a zatem również strzelectwo (art. 2 ust.1 u.s.). Analogiczne stanowisko było już prezentowane w orzecznictwie Sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 grudnia 2019r. sygn. akt II SA/Wa 1848/19, dostępny na www.nsa.gov.pl). W ww. orzeczeniu Sąd wskazał ponadto, że art. 41 u.s. reguluje kwestie dotyczące tytułów zawodowych w sporcie: trenera i instruktora sportu. Przewiduje również, że prowadzenie zajęć w zakresie sportu w określonych w ust. 1 formach organizacyjnych (w związku sportowym albo w klubie sportowym) wymaga posiadania tytułu (kwalifikacji) trenera lub instruktora sportu.

Tym samym - zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę - odesłanie zawarte w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. jest skierowane do art. 41 ust. 1 u.s. Jest to jednakże wyłącznie odesłanie do określonych w tym przepisie rodzajów uprawnień, a więc tytułów albo kwalifikacji trenera i instruktora sportu. Art. 41 ust. 1 u.s. ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego. Należy go zatem stosować jedynie odpowiednio, z pominięciem przewidzianych w nim ograniczeń wymagań posiadania uprawnień trenera lub instruktora sportu jedynie do określonych tam form organizacyjnych prowadzonej działalności w zakresie sportu. Taka teza wynika z przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 u.b.a. Przepisy te stawiają wymaganie posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń, niezależnie od organizacyjnej formy prowadzenia tych szkoleń. Inaczej mówiąc, osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 u.s. (tytułem trenera lub instruktora), bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi.

Posługiwanie się bronią, również w celach szkoleniowych, z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego niewątpliwie wymaga posiadania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami.

Skoro Skarżący przed wydaniem ww. decyzji nie utracił ww. uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, należało uznać, że prawidłowe było przyjęcie przez organy obu instancji (K[...]P i KGP), że Skarżący wypełnił pierwszą z przesłanek wskazanych w ww. przepisie art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.

Sąd stwierdza ponadto, że organy administracyjne obu instancji w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji powołały się na art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., jako przesłankę uzasadniającą cofnięcie Skarżącemu pozwolenia na broń do celów szkoleniowych, podkreślając, że organ w toku postępowania, toczącego się z urzędu, prowadzonego w ramach innej podstawy prawnej, uzyskał informację o zaprzestaniu prowadzenia przez Skarżącego działalności gospodarczej "[...] M. S.". Tym samym, zdaniem organów administracyjnych, ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania Skarżącemu ww. pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym.

Zdaniem Sądu było to twierdzenie nieprawidłowe w świetle dowodów znajdujących się w aktach sprawy, jak również zgodnie z językową wykładnią przepisu art. 10 ust. 3 pkt. 7 u.b.a. Wbrew stanowisku organów administracyjnych obu instancji, nie wykazały one, że Skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, a ponadto nie wykazały, że Skarżący nie posiada udokumentowanego zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich. Po pierwsze dlatego, że Skarżący w dalszym ciągu prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich, która stanowi kontynuację działalności gospodarczej pierwotnie zarejestrował przez Skarżącego. Świadczą o tym zarówno wypisy z KRS, które Skarżący załączył do akt postępowania administracyjnego (k. 166-178 akt administracyjnych), jak również inne dokumenty załączone do odwołania: dokumenty z GUS (k. 166-167 akt administracyjnych), wydruki z CEIDG (k. 164-165 akt administracyjnych).

W aktach administracyjnych sprawy znajdowały się ponadto dokumenty potwierdzające posiadanie przez Skarżącego uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Z akt administracyjnych sprawy wynikało bowiem, że pozwolenie na broń do celów strzeleckich wydawane zostało [...] kwietnia 2015r. konkretnej osobie – Skarżącemu – który spełniał wszystkie przesłanki wskazane w ustawie – u.b.a. (k. 37 akt administracyjnych). Skarżący załączył bowiem do wniosku o wydanie ww. pozwolenia na broń palną zarówno orzeczenie psychologiczne (k. 5 akt administracyjnych), orzeczenie lekarskie (k. 6 akt administracyjnych), legitymację instruktora dyscypliny sportu strzelectwo sportowe, wydaną przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu (k. 9 akt administracyjnych), uprawnienie z Ligi Obrony Kraju do prowadzenia strzelania z broni: palnej sportowej, pneumatycznej sportowej, maszynowej (pistolet), gładkolufowej (k. 8 akt administracyjnych), wpis z CEIDG (k. 10 akt administracyjnych). Doszło też do przeprowadzenia stosownego postępowania administracyjnego.

Na podstawie art. 41 ust. 1 i 3 u.s. uprawnienia do prowadzenia szkoleń może posiadać wyłącznie trener lub instruktor sportu (ust. 1). Trenerem lub instruktorem sportu w sportach może być osoba, która spełnia warunki określone w art. 41 ust. 3 u.s., a więc ten, kto m.in. posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu (pkt 3). Zgodnie ze stanowiskiem Ministra Sportu i Turystyki to polskie związki sportowe ustalają okoliczności, o których mowa w art. 41 ust. 3 pkt 3 u.s. W Polskim Związku Strzelectwa Sportowego w 2014r. przyjęto że dokumentami potwierdzającymi kwalifikacje instruktora lub trenera są dyplomy szkół wyższych nadające uprawnienia do szkolenia w zakresie sportu strzeleckiego lub legitymacje instruktora wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, potwierdzające posiadanie wiedzy i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań trenera lub instruktora w sporcie strzeleckim.

Osoba, mająca zamiar prowadzić szkolenia strzeleckie musi zatem wykazać się uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu (np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne specjalizujące się w tego typu szkoleniach). Osoba ta powinna mieć też w dalszym ciągu udokumentowaną w sposób należyty i zgodny z wskazanymi w skardze przepisami k.s.h. zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich. Ustawodawca w treści art. art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. nie wskazał bowiem w sposób wyraźny, w jakiej formie organizacyjnej ma być prowadzona działalność gospodarcza, lecz odwołał się w sposób ogólny do "udokumentowanego zarejestrowania działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich" i uznał, że ubiegający się o pozwolenie na broń powinien posiadać jednocześnie uprawnienia określone w odrębnych przepisach o charakterze strezleckim.

Skoro zatem Skarżący, na co w sposób wyraźny wskazują znajdujące się w aktach administracyjnych ww. dokumenty: wypisy z KRS (k. 166-178 akt administracyjnych), dokumenty z GUS (k. 166-167 akt administracyjnych), wydruki z CEIDG (k. 164-165 akt administracyjnych) w dalszym ciągu kontynuuje działalność gospodarczą w zakresie szkoleń strzeleckich, która była podstawą do uzyskania pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów szkoleniowych (ww. decyzja K[...]P z [...] kwietnia 2015r.), należało przyjąć, że – wbrew stanowisku organów obu instancji – Skarżący spełnia obie przesłanki z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.

Bezpodstawne było zatem uznanie przez KGP i K[...]P w wydanych w sprawie, wyżej wskazanych decyzjach, że należało wobec Skarżącego zastosować art. 18 ust. 4 u.b.a. w związku z art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. To nie forma prowadzonej i zarejestrowanej przez Skarżącego, zgodnie z odrębnymi przepisami, działalności gospodarczej, lecz rodzaj działalności gospodarczej - w zakresie szkoleń strzeleckich - którą może w dalszym ciągu osobiście prowadzić wyłącznie Skarżący ma decydujące znaczenie w sprawie, z uwagi na posiadanie przez Skarżącego stosownych uprawnień do prowadzenia tych szkoleń, na mocy art. 41 ust. 1 i 3 u.s. Warto też podkreślić, że w świetle znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, przedłożonych przez Skarżącego i analizowanych przez organ odwoławczy, wbrew stanowisku KGP, wykazano następstwo prawne i kontytuowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich przez nowopowstałą, z udziałem Skarżącego, ww. spółkę komandytową, która kontynuuje działalność gospodarczą prowadzonej przez Skarżącego ww. spółce cywilnej.

1. 5. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne było uwzględnienie skargi na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku).

Sąd o zwrocie kosztów postępowania sądowego (punkt drugi sentencji wyroku) postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 i 1801 ze zm.), Skarżący był reprezentowany przez adwokata, a wpis był stały i wynosił 200 zł.