Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Skarżąca, powołując się na art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", wniosła o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania organowi II instancji, dla uwzględnienia okoliczności, iż skoro przywołuje się niedopuszczalność dla strony skorzystania w sprawie z art. 45 ustawy zasadniczej, po wyczerpaniu drogi instancyjnej, to wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy prawnej orzeczenie niedopuszczalne prawem nie mogło mieć miejsca 2) uchylenie w razie zasadności orzeczeniem sądowym również orzeczenia pierwszej instancji, oraz przekazanie sprawy o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w administracji strony pokrzywdzonej, co do której to po takim postępowaniu z jej czynnym udziałem strona może nabyć prawa do odszkodowania i zadośćuczynienia za zawinione niedbalstwo urzędnicze, przy zważeniu, iż prawo strony zostało jawnie uchybione, powoduje dla niej ujemne konsekwencje, a przez to stała się z mocy prawa stroną postępowania, której przysługują wszelkie w sprawie kończonej orzeczeniem administracyjnym prawa i uprawnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień (art. 166 p.p.s.a.)
Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne.
Zatem złożenie wniosku o uzupełnienie postanowienia jest zasadne, jeżeli rozstrzygnięcie w nim zawarte nie obejmuje całości żądania wniosku lub nie zawiera orzeczenia, które winno być zamieszczone z urzędu.
W rozpoznawanej sprawie postanowienie z 28 września 2018 r. dotyczy całości żądania skarżącej, która zwróciła się do sądu ze skargą na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Skarga ta została odrzucona, a zatem postanowienie to rozstrzygało o całości skargi. Nie zaistniała wobec tego pierwsza przesłanka umożliwiająca uzupełnienie przedmiotowego postanowienia.
Ponadto żadne przepisy prawa nie przewidują, aby w postanowieniu wydanym w przedmiocie odrzucenia skargi, miały być zamieszczone dodatkowe orzeczenia. W szczególności brak jest podstaw aby w orzeczeniu tym rozstrzygać kwestię uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy celem ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz uchylenia w razie zasadności orzeczeniem sądowym również orzeczenia pierwszej instancji, oraz przekazania sprawy o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w administracji strony pokrzywdzonej. Postanowienie z dnia 28 września 2018 r., które miałoby być uzupełnione, nie jest żadnym z orzeczeń, wymienionych w art. 209 p.p.s.a. Nie jest to bowiem orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200 p.p.s.a.), nie jest to postanowienie o umorzeniu postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3, czy art. 118 § 2 p.p.s.a. (art. 201 p.p.s.a.), nie jest to sytuacja określona art. 203 i 204 p.p.s.a. (zwrot kosztów między stronami w postępowaniu kasacyjnym), ani w art. 210 § 2 p.p.s.a.
Zatem również druga przesłanka, określona w art. 157 § 1 p.p.s.a., nie została w niniejszej sprawie spełniona.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.