Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. działając na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18, art. 23 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "upea", po rozpatrzeniu zażalenia J. S., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że postępowanie w sprawie opróżnienia przez J.S. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. zostało wszczęte przez Wojewodę [...] na wniosek Komendanta [...] Policji z dnia [...] maja 2012 r. Obowiązek podlegający egzekucji określony został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. orzekającej o opróżnieniu przez zobowiązanego wymienionego lokalu mieszkalnego.
We wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, wierzyciel – Komendant [...] Policji - wniósł o zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym środka egzekucyjnego polegającego na opróżnieniu lokalu.
Postanowienie organu egzekucyjnego o zastosowaniu środka egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym doręczone zostało ww. w dniu [...] czerwca 2012 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. J. S. wniósł zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, żądając jego uchylenia i wstrzymania wykonania postanowienia do czasu uzyskania przez J. S. lokalu socjalnego.
Prawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 141 upea. Paragraf 1 przepisu stanowi, że jeżeli egzekwowany jest obowiązek wydania nieruchomości, albo opróżnienia lokalu mieszkalnego lub użytkowego, albo innego pomieszczenia, stosuje się środek egzekucyjny prowadzący do odebrania zobowiązanemu nieruchomości albo usunięcia zobowiązanego z zajmowanego lokalu albo pomieszczenia w celu wydania tej nieruchomości lub opróżnionego lokalu wierzycielowi.
Zgodnie z art. 141 § 2 upea, egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal, które mają być opróżnione i wydane.
Zgodnie z art. 7 upea, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku.
Organ egzekucyjny nie bada decyzji merytorycznej kształtującej prawo lub obowiązek pod względem jej zgodności z prawem, lecz podejmuje działania zmierzające do niej, przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa.
W ocenie organu odwoławczego przedmiotowe zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zgodnie z art. 29 § 1 upea, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, takiego prawa nie ma również organ odwoławczy. Organ wskazał, że podstawą wzruszenia postępowania organu egzekucyjnego I instancji mogłoby być jedynie działanie sprzeczne z przepisem art. 29 § 2 upea, lecz organ odwoławczy nie dopatrzył się takiego uchybienia.
Organ egzekucyjny badając w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego dopuszczalność egzekucji administracyjnej, bada z urzędu wniosek o wszczęcie egzekucji tylko pod względem formalnym, w szczególności walory tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 upea), oraz spełnienie przez wierzyciela obowiązku doręczenia zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 upea).
Jeżeli organ egzekucyjny stwierdzi braki w tytule wykonawczym, powinien zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi do uzupełnienia (art. 29 § 2 upea). Organ egzekucyjny nie może badać wadliwości decyzji będącej podstawą egzekucji, stosownie do art. 59 § 1 pkt 2 upea jest obowiązany do zbadania czy wierzytelność występuje, a w razie jej braku powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne.
Analiza akt wykazała wszystkie pozytywne przesłanki.
Uwzględniając środek egzekucyjny wskazany przez wierzyciela kolejno zobowiązany jest doręczyć zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 upea oraz zaskarżone postępowanie organu egzekucyjnego o wezwanie do wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego określonego w tytule wykonawczym z zagrożeniem, że w razie opróżnienia lokalu mieszkalnego określonego w tytule wykonawczym z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu opróżnienia lokalu.
Dalej organ wskazał, że nie znajduje podstaw do uwzględnienia żądania zobowiązanego i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Podkreślił, że okoliczności przedstawione w zażaleniu dotyczą zasadniczego postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją podlegającą wykonaniu, a nie są one bezpośrednio związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i nie mogą wpłynąć na uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Wniosek o wstrzymanie egzekucji administracyjnej ze względu na szczególne okoliczności, może najwyżej stanowić podstawę do podjęcia z urzędu przez organ nadzoru czynności kontrolnych. W przypadku stwierdzenia w ramach czynności kontrolnych prawidłowo prowadzonego postępowania egzekucyjnego, tj. braku podstaw do jego wstrzymania, nie wydaje się orzeczenia, na które służy środek odwoławczy. Szczególne okoliczności powinny w sposób oczywisty odbiegać od występujących powszechnie. Jako szczególnie uzasadnione przypadki można uznać takie, które zostały spowodowane działaniem nadzwyczajnych czynników, na które zobowiązany nie miał wpływu i które niezależne są od sposobu jego postępowania np. wypadki losowe czy klęski żywiołowe, w takim rozumieniu okoliczności wskazane przez J. S. nie mogą być uznane za szczególnie uzasadnione.
Ustawa o Policji nie nakłada na organy mieszkaniowe Policji zobowiązania dostarczenia lokalu socjalnego na rzecz osób wykwaterowanych z lokali pozostających w jej dyspozycji, w związku z czym ww. potrzeby mieszkaniowe musi zaspokoić we własnym zakresie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi podkreślił, że jest chory i bezrobotny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające nie naruszają obowiązujących przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.
Podkreślić należy, że postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało na wniosek wierzyciela – Komendanta [...] Policji, wobec niepodporządkowania się J. S. wydanej przez organ decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., zobowiązującej skarżącego wraz ze wszystkimi osobami wspólnie zamieszkałymi do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. i przekazanie go dysponentowi.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny, a więc i organ nadzoru, z urzędu jest obowiązany badać dopuszczalność egzekucji administracyjnej, tj. spełnienie określonych wymogów formalnych wynikających z powołanej ustawy, które obejmują przesłanie zobowiązanemu przez wierzyciela upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, egzekucja może bowiem być wszczęta po upływie 7 dni od daty doręczenia upomnienia (art. 15 ustawy). Do wniosku o wszczęcie egzekucji wierzyciel zobowiązany jest dołączyć wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy i dowód doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 26 ustawy). Tytuł wykonawczy musi spełniać ściśle określone w art. 27 ustawy wymogi formalne.
Pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie wniesienia do organu egzekucyjnego zarzutów, których podstawą może być m.in. niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. O prawie tym skarżący został pouczony zarówno w samym tytule wykonawczym, jak i postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. o zastosowaniu środka egzekucyjnego.
Zarzuty rozpoznawane są w odrębnym postępowaniu.
We wniosku o wszczęcie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym wierzyciel powinien również wskazać rodzaj środka egzekucyjnego.
Wymienione wyżej wymogi formalne nałożone na organ egzekucyjny badania dopuszczalności egzekucji zostały spełnione w związku z czym zaistniała podstawa do podjęcia przez organ egzekucyjny czynności formalno-procesowych zmierzających do wyegzekwowania od skarżącego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2012 r. i wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego.
Podkreślić należy, że organ egzekucyjny ani organ nadzoru nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
W postępowaniu egzekucyjnym brak jest podstaw prawnych do rozpatrywania powołanych w skardze okoliczności, które nie są związane bezpośrednio z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym, które mogą być przedmiotem analizy w postępowaniu administracyjnym.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).