Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2020r. Nr [...] [...] Wojewódzka Komisja Lekarska w [...], po rozpatrzeniu odwołania osoby kwalifikowanej, od orzeczenia Nr [...] Powiatowej Komisji Lekarskiej Nr [...] w [...] z dnia [...] marca 2020 r. w sprawie uznania Pana D. R. za zdolnego do czynnej służby wojskowej - kat. A. na podstawie art. 26 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1541, poz. 2020, z 2020 r. poz. 374 - dalej ustawa) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, poz. 695 - dalej k.p.a.) - uchylono zaskarżone orzeczenie i uznano kwalifikowanego za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, z wyjątkiem niektórych stanowisk służbowych przeznaczonych dla terytorialnej służby wojskowej kat. D. Rozpatrując sprawę, [...] Wojewódzka Komisja Lekarska w [...] rozpoznała u osoby kwalifikowanej atopowe zapalenie skóry, przywołując §2 pkt 3 rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 24 stycznia 2018r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.
Od powyższego orzeczenia skargę do tut. Sądu wywiódł D. R.. Podniósł w niej, iż rozpoznane przez komisję schorzenie, winno zostać zakwalifikowane zgodnie z §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 24 stycznia 2018r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W efekcie powyższego, skarżący winien zostać zakwalifikowany do kategorii E. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ, odnosząc się do przepisów prawa, w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko.
Materia orzekania w przedmiocie zdolności do służby wojskowej została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z 24 stycznia 2018r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Dodatkowo prawodawca dla większego ujednolicenia działalności orzeczniczej komisji lekarskich, zawarł w formie załącznika do w/w rozporządzenia wykaz chorób i ułomności przy ocenie zdolności do czynnej służby wojskowej – opatrzony objaśnieniami szczegółowymi. Objaśnienia te w sposób bardziej dokładny wskazują, w jaki sposób dokonywać kwalifikacji zdolności do służby wojskowej w przypadkach konkretnych rozpoznań.
Z uwagi na fakt, że owe objaśnienia szczegółowe są częścią załącznika do rozporządzenia, same nabierają również charakteru normatywnego. Stąd organ orzekający, winien dokonywać kwalifikacji osoby orzekanej przez pryzmat stwierdzonego rozpoznania medycznego i z uwzględnieniem zarówno treści w/powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 24 stycznia 2018r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jak i treści w/w szczegółowych objaśnień.
Oczywistym jest, że wynik powyższej pracy intelektualnej, powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, aby zarówno orzekany, jak i Sąd administracyjny mogli poznać drogę dochodzenia przez organ do wniosków zmaterializowanych w treści orzeczenia.
Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, że organ uchybił swoim obowiązkom. Uzasadnienie ograniczył bowiem do przywołania konkretnego zapisu w/pow. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej. Pominął jednakże zupełnie wytyczne, usystematyzowane w szczegółowych objaśnieniach odnoszących się do wskazanego w orzeczeniu par.2 pkt 3 jak i do kolejnego przepisu tj. par.2 pkt.4.
Powyższe jest zaś o tyle istotne dla wyniku niniejszej sprawy, iż szczegółowe objaśnienia do par.2 pkt 4 dotyczą m.in. zespołu atopowego zapalenia skóry. Komisja rozpoznała zaś właśnie u strony atopowe zapalenie skóry. To zaś może prowadzić do przypuszczeń, iż to par.2 pkt.4 winien znaleźć zastosowanie do dokonanego przez komisję rozpoznania, a nie wskazany w orzeczeniu przepis par.2 pkt.3. Objaśnienia szczegółowe do par.2 pkt.3 stanowią bowiem, że według tego punktu należy kwalifikować m.in. łagodne i ograniczone postacie łuszczycy oraz rybią łuskę, wyprysk kontaktowy, a rozpoznanie wyprysku kontaktowego wymaga wykonania testów skórnych.
W świetle w/w rozbieżności pomiędzy rozpoznaniem, szczegółowymi objaśnieniami i kwalifikacją, nie jest wiadomym, czy organ przy orzekaniu brał pod uwagę powyższe objaśnienia, czy też świadomie uznał, iż w realiach faktycznych sprawy nie znajdują one zastosowania. W konsekwencji nie jest wiadomym, czy organ dokonał właściwego rozpoznania a więc także kwalifikacji.
Wobec wagi powyższych wątpliwości, których nie sposób usunąć na etapie postępowania sądowego, w ocenie tut. Sądu należy je traktować jako uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wyjaśnił bowiem orzekanemu w sposób dokładny, powodów oparcia rozstrzygnięcia na par.2 pkt.3 z pominięciem szczegółowych objaśnień dotyczących przedmiotowego punktu, oraz kolejnego par.2 pkt.4.
Na marginesie dodać należało, iż Sąd administracyjny jest oczywiście świadom merytorycznego obciążenia komisji lekarskich oraz tego, że wiele aspektów rozpoznania czy kwalifikacji, dla doświadczonych lekarzy zasiadających w komisjach jawi się jako oczywiste. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, iż orzeczenia dotyczą osób, nie posiadających najczęściej nawet w przybliżeniu tak rozległej wiedzy medycznej i doświadczenia zawodowego. Uzasadnienia orzeczeń winny więc uwzględniać tę okoliczność i być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego poprawności osobę, której dotyczy.
W związku z powyższym, uznając że skarżone orzeczenie narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.145 par.1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni uwagi zawarte w powyższym uzasadnieniu.