Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2011 r. A. L., będąca funkcjonariuszem Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], wystąpiła o przyznanie jej pomocy finansowej z przeznaczeniem na uzyskanie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...].
[...]i Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. odmówił A. L. przyznania pomocy finansowej.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], po rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. odmówił przyznania A. L. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego.
W wyniku odwołania wymienionej od powyższej decyzji Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., mając za podstawę art. 138 § 2 k.p.a., rozpatrzył odwołanie "od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]" i utrzymał ją w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2123/11, stwierdził nieważność zaskarżonej przez A. L. decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że organ wydał wskazaną decyzję z rażącym naruszeniem prawa (mając za podstawę art. 138 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję).
Ponadto stwierdził, iż rozpoznał on odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a skarżąca A. L. złożyła odwołanie od decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2011 r.
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58), po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podał, że stosownie do treści art. 94 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, przysługuje pomoc finansowa na jego uzyskanie, przy czym należy ten przepis interpretować w kontekście brzmienia art. 89 ustawy, który stanowi wyraz uznanego przez ustawodawcę ratio legis przyznania funkcjonariuszom prawa do lokalu służbowego. W istocie więc, formy zabezpieczenia mieszkaniowego policjantów są uwarunkowane zaspokojeniem ich potrzeb mieszkaniowych. Natomiast skarżąca otrzymała od swojej matki w drodze darowizny lokal mieszkalny i w lokalu tym przeprowadziła następnie prace adaptacyjne oraz remontowe, po zakończeniu których zamieszkała tam z rodziną. Istotne w niniejszej sprawie jest, że w ocenie organu I instancji koszty, jakie zainteresowana poniosła skutkiem tych prac, nie prowadziły same w sobie do uzyskania lokalu mieszkalnego przez skarżącą.
Zatem nie została spełniona zasadnicza przesłanka przyznania pomocy finansowej.
Jakkolwiek – jak twierdzi skarżąca – bez poniesienia przez nią kosztów nie byłoby możliwe uzyskanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego, bowiem wcześniej nie nadawał się on do zamieszkania, to biorąc pod uwagę literalne brzmienie art. 94 ust. 1 zd. 2 ustawy, zgodnie z którym pomoc finansowa może zostać przyznana na uzyskanie mieszkania stanowiącego odrębną nieruchomość, lokalu spółdzielczego oraz domu mieszkalnego, należy uznać, że ustawodawca wykluczył z wydatków, na które pomoc jest przyznawana, koszty prac adaptacyjnych i remontowych. Ponadto organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie, obejmując wszystkie istotne okoliczności, a więc zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący i w pełni pozwala na rozstrzygnięcie jej co do istoty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż Komendant Główny Policji, rozpoznając niniejszą sprawę w trybie odwoławczym, w swojej decyzji dokonał korekty podstawy prawnej zakwestionowanej przez Sąd, jednakże w dalszym ciągu w sentencji wskazuje, iż rozstrzygnięcie to dotyczy odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., tj. sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Ponadto zarzuciła organowi, iż zaprezentowana wykładnia przepisów prawa doprowadziła w istocie do stworzenia kolejnej, pozaustawowej, bo niewymienionej w ustawie przesłanki negatywnej do przyznania pomocy finansowej.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu strony, organ wskazał, iż bez znaczenia dla oceny faktycznej i prawnej uprawnień zainteresowanej do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego pozostaje podnoszony fakt oczywistej omyłki pisarskiej dotyczącej przywołania w sentencji orzeczenia złego numeru decyzji. Jednocześnie zauważył, iż w uzasadnieniu decyzji przytoczono już, iż odwołanie dotyczy prawidłowego numeru decyzji, tj. nr [...]z dnia [...] maja 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli ustali, że są one dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W myśl wskazanego przepisu, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1. wydana została z naruszeniem przepisów właściwości,
- 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
- 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,
- 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
- 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2). Jak już wyżej wskazano, organ odwoławczy wydał decyzję "po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej..." i "utrzymał w mocy decyzję organu I instancji". Utrzymana w mocy decyzja organu I instancji to, jak wynika z sentencji zaskarżonej decyzji, decyzja nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., która w wyniku uwzględnienia odwołania strony została uchylona przez organ II instancji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]z dnia [...] maja 2011 r.
Reasumując, w sprawie doszło do merytorycznego błędu, a nie jak przyjmuje to organ w odpowiedzi na skargę, oczywistej omyłki.
Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, iż już w sprawie sygn. akt II SA/Wa 2123/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., zarzucił organowi, że odwołanie zostało rozpatrzone od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Pomimo powyższego, organ błąd swój powtórzył w zaskarżonej obecnie decyzji, czym naruszył przepis art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), który określa zakres związania prawomocnym orzeczeniem. Wskazany przepis stanowi bowiem, iż prawomocne orzeczenie wiąże strony i sąd, który je wydał oraz inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Z uwagi na powyższe, zbędne staje się – jako przedwczesne – odnoszenie się do zarzutów skargi, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.