Uzasadnienie
Postępowanie w sprawie zainicjował R. D. zwracając się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o udostępnienie informacji publicznej o treści: "Proszę o kserokopię /skan/ sprawozdania kończącego postępowanie skargowe l. dz. [...]. Informację proszę przesłać w pliku pdf. na adres e-mail; [...]".
Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozpoznając powyższy wniosek wydał decyzję nr [...] w dniu [...] lipca 2024 r. o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że w omawianej sprawie nie ma możliwości wdrożenia ochrony prywatności osób fizycznych poprzez zanonimizowanie danych osobowych zawartych w zawnioskowanym dokumencie, ponieważ zarówno osoba, która zainicjowała postępowania skargowe I. dz. [...], jak i autor wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. wskazały tożsamy adres korespondencyjny. W ocenie organu fakt ów przesądza, że w omawianym przypadku nawet dokonanie czynności anonimizacyjnych nie zapewni pełnej ochrony prywatności osób, których dotyczyła sprawa skargowa.
Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego dowołania Komendant Główny Policji decyzją z [...] sierpnia 2024r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie zgadzając się z organem I instancji, iż należy przyznać prymat ochronie prywatności nad dostępem do informacji publicznej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił słuszność stanowiska organu I instancji, że identyczność adresów teoretycznie dwóch niezależnych stron tj. strony postępowania skargowego z 2014 r. i strony postępowania o udostępnienie informacji publicznej z 2024 r., w tym także identyczność adresu poczty elektronicznej, który wnioskodawca wskazał jako właściwy do przekazania informacji, "rzutuje negatywnie na ochronę prywatności osób fizycznych poprzez wdrożenie anonimizacji dokumentu, jako skutecznego środka chroniącego prywatność osób fizycznych, o których mowa w sprawozdaniu z postępowania skargowego". W "Rejestrze skarg i wniosków" pod I. dz. [...] odnotowano bowiem postępowanie, które zostało zainicjowane przez osobę fizyczną, posługującą się tym samym adresem do korespondencji co R. D..
R. D. wywiódł do tut. Sądu skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając dodatkowo, że "w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Skarżący występuje z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w sprawie skargowej zainicjowanej skargą jego ojca W. D.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy ochrona prawa do prywatności osoby inicjującej postępowanie skargowe, które objęte jest zakresem zainteresowania wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej, uzasadnia odmowę udostępnienia owej informacji.
W ocenie tut. Sądu, na obecnym etapie postępowania na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że decyzja podyktowana troską o prawo do prywatności inicjatora postępowania skargowego, ma co do zasady na celu uniemożliwienie osobie domagającej się udostępnienia informacji publicznej, poznania danych osobowych tegoż inicjatora. Powyższe prowadzi do konkluzji, że podstawa faktyczno – prawna takiej decyzji istnieje tak długo, jak długo dla wnioskodawcy w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, nieznane będą sporne dane osobowe. Z chwilą zaś poznania przez wnioskodawcę danych osobowych inicjatora omawianego postępowania skargowego, odpada faktyczna potrzeba ochrony tychże (jawnych już) danych. Nie wymaga przecież dowodu okoliczność, że dane osobowe znane wnioskodawcy, nie muszą być przed nim utajniane w celu ich skutecznej ochrony.
Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż najpóźniej z chwilą doręczenia wnioskodawcy decyzji organu I instancji, odpadła wskazana w niej przez organ podstawa faktyczna i prawna. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał bowiem, że adres do korespondencji wnioskodawcy jest tożsamy z adresem do korespondencji osoby, która zainicjowała postępowanie skargowe a więc tej, której dane osobowe uwidocznione są na żądanym dokumencie. Zawierając w omawianym uzasadnieniu powyższe wyjaśnienie organ per facta concludentia ujawnił więc dane osobowe, które jak twierdzi wymagają ochrony. Nielogicznym i oderwanym od zasad doświadczenia życiowego byłoby założenie, iż wnioskodawca nie zna danych osobowych osoby, z którą dzieli adres korespondencyjny.
Nawet zaś hipotetycznie przyjmując, że treść uzasadnienia decyzji organu I instancji (powtórzona w omawianym zakresie przez organ odwoławczy), była sformułowana w tak zawoalowany sposób, że uniemożliwiała identyfikację danych objętych ochroną przez organ, to z całą pewnością treść odpowiedzi na skargę rozwiała wszelkie potencjalnie możliwe do wystąpienia wątpliwości co do omawianych danych osobowych. Organ II instancji wprost przecież wskazał, że: "w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Skarżący występuje z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w sprawie skargowej zainicjowanej skargą jego ojca W. D.".
Z przywołanego pisma procesowego w sposób nie budzący już żadnych wątpliwości wynikają dane osobowe, które organy starały się zachować w poufności.
Stąd, przyjmując nawet najkorzystniejszą dla organu wersję zdarzeń, to najpóźniej w dniu dotarcia do skarżącego odpowiedzi na skargę, poznał ona dane osobowe inicjatora postępowania skargowego do którego nawiązał w swym wniosku o informację publiczną. Tym samym odpadła potrzeba "utajniania" owych danych osobowych.
Tut. Sąd ma oczywiście świadomość tego, ze odpowiedz na skargę stanowi wyłącznie pismo procesowe, którym nie można uzupełniać motywów skarżonej decyzji. Nie sposób jednakże pomijać tego, że owo pismo procesowe może być (a w niniejszej sprawie jest) nośnikiem określonych informacji. Nie sposób więc – kierując się koniecznością zachowania powagi zarówno organu jak i Sądu – abstrahować od okoliczności faktycznych ujawnianych w odpowiedzi na skargę, a rzutujących w sposób bezpośredni i ścisły na badane rozstrzygnięcie.
Na marginesie dodania wymagała okoliczność, iż w sytuacji gdy organ w działaniach skarżącego, dopatruje się nadużywania przez niego prawa do informacji publicznej (tak jak to zasygnalizował w odpowiedzi na skargę), brak jest przeszkód uniemożliwiających próbę oparcia przez organ na tej podstawie decyzji odmawiającej udostępnienia żądanych danych. W takim wypadku, w uzasadnieniu decyzji organ winien jednakże rozwinąć ową materię i wyjaśnić powody dla których traktuje działanie wnioskodawcy jako pozostające w sprzeczności z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art.145 par.1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935).
O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935).
Ponowne rozpoznając sprawę organ uwzględni argumentację faktyczną i prawną przywołaną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu.