Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1643/15, po rozpoznaniu skargi M.S. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na wyższe stanowisko służbowe, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję personalną z dnia [...] maja 2015 r.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 16 marca 2016 r.
W dniu 25 marca 2016 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o uzupełnienie i wykładnię powyższego wyroku.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał m.in., że przedmiotowy wyrok nie posiada wskazań co do dalszego postępowania, ani nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej. Ponadto z wyroku nie wynika też, jakiego to naruszenia przepisów prawa dopuścił się organ.
Odnosząc się natomiast do wniosku o wykładnię zapadłego wyroku w sprawie skarżący stwierdził, że z uzasadnienia wyroku nie wynika jaki pogląd na sprawę ma Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku, nie zaś do ich uzasadnienia.
Strona może żądać uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, np. rozstrzygnięcia w trybie art. 152 P.p.s.a (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie II, Wolters Kluwer Polska, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, str. 340) lub co do kosztów postępowania.
Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w wyroku z dnia 22 lutego 2016 r., orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona uwzględnieniu i z tego powodu uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 cytowanej ustawy katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia.
Dlatego też Sąd orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia o odmowie uzupełnienia wyroku na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wykładnię wyroku należy wskazać, że stosownie do treści art. 158 cytowanej ustawy sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 20005 r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi albowiem sentencja jak i uzasadnienie wyroku nie nasuwają żadnych wątpliwości. Sentencja wyroku czytelnie określa przedmiot skargi, której postępowanie dotyczy, a także jednoznacznie wskazuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy oraz podstawa prawna rozstrzygnięcia. Należy więc stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest potrzeby dokonania wykładni treści wskazanego wyżej wyroku.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.