Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] marca 2007 r. A. C. zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Głównego Policji o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jako organu II instancji w postępowaniach dyscyplinarnych prowadzonych przeciwko niemu. Skarżący zarzucił Komendantowi nieprzestrzeganie zasad kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o Policji w zakresie zasad prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.
Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem odmówił wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego. Postanowienie to A. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który postanowieniem z dnia 27 lipca 2007 r. przekazał skargę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W swojej skardze skarżący wniósł o uznanie zaskarżonego postanowienia za nieważne z uwagi na to, że wydając polecenie o wszczęciu przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego Komendant Wojewódzki Policji w K. stał się zarazem stroną tego postępowania.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przedmiotowej sprawie kluczowe jest zatem ustalenie czy wniesienie skargi na postanowienie odmawiające wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego z postępowań dyscyplinarnych prowadzonych przeciwko skarżącemu jest dopuszczalne.
Art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), stanowi, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Natomiast postanowienie o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od orzekania w sprawie nie jest ani orzeczeniem ani też postanowieniem kończącym postępowanie dyscyplinarne, stanowi jedynie orzeczenie tzw. wpadkowe, od którego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości złożenia skargi do sądu na postanowienie o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego, stąd skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i 6 w zw. z art. 58 § 3 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.