Uzasadnienie
A. K. pismem z dnia 31 lipca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r., w którym odmówiono mu udostępnienia nagrania z posiedzenia Rady Społecznej przy Samodzielnym Publicznym Gminnym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w [...].
Skarżący podniósł, iż pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wystąpił do Wójta Gminy [...], w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie nagrania z posiedzenia Rady Społecznej przy SPG ZOZ w [...], z uwagi na fakt, że doręczony mu protokół z posiedzenia, jego zdaniem, nie odzwierciedlał przebiegu posiedzenia Rady.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż z uwagi na to, że przedmiotowe nagranie z posiedzenia Rady Społecznej przy SPG ZOZ nie jest objęte normą art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zawiadomił pismem A. K., iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając, wniesioną skargę, Sąd ma obowiązek przede wszystkim zbadać, czy jest ona dopuszczalna.
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy).
A. K. wskazał, że przedmiotem jego skargi jest pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2014 r. informujące go, że "wniosek z dnia [...] grudnia 2013 r. o przekazanie nagrania z posiedzenia Rady Społecznej przy SPG ZOZ w [...] nie znajduje podstaw w przepisach prawa".
W ocenie Sądu, na powyższe pismo z dnia [...] lipca 2014 r. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Należy wskazać, że realizacja prawa do informacji publicznej, w przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) formach, jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania udostępnienia informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 tej ustawy, po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, na zasadach tej ustawy, zgodnie z art. 4 ust. 1, mają być "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", ponadto związki zawodowe i inne organizacje oraz partie polityczne; po trzecie: według art. 4 ust. 3 tej ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
Jeżeli, w ocenie organu, żądane przez wnioskodawcę informacje, nie stanowią informacji publicznej, organ informuje o tym podmiot uprawniony pismem. Podobnie w sytuacji, gdy organ administracyjny nie posiada żądanej informacji publicznej, lub informacja jest już udostępniona – organ informuje jedynie podmiot uprawniony pismem. Ustawa nie przewiduje bowiem w takich sytuacjach wydania decyzji.
Jeżeli natomiast żądane przez wnioskodawcę dane stanowią informację publiczną, to ustawa przewiduje trzy możliwe rozstrzygnięcia organu:
- 1) udostępnienie informacji w żądanej przez wnioskodawcę formie (w drodze czynności materialno-technicznej),
- 2) umorzenie postępowania (w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej),
- 3) odmowę udostępnienia informacji publicznej.
Udostępnienie informacji powinno nastąpić w sposób zgodny z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, a umorzenie lub odmowa udostępnienia wymaga wydania decyzji, stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy.
Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega zatem rozpatrzeniu przez organ w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 16 u.d.i.p.). W związku z powyższym, w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku (organ) takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także gdy uważa, że udostępniona informacja jest niepełna, niewłaściwa, w niezgodnej z wnioskiem formie. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie.
Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku o udostępnienie informacji, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej.
W świetle przedstawionych wyżej rozważań, Sąd uznał, że skarga A. K. - na pismo organu z dnia [...] lipca 2014 r., informujące skarżącego, że żądana wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej - nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.