Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.
Na wniosek uczestnika postępowania – R. Z., postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r., zostało przyznane mu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie adwokata H. S. (pismo ORA w [...] z dnia [...] marca 2014 r., k-91 akt sądowych).
Wyznaczony adwokat udzielił substytucji adw. I. W., która złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku wraz z potwierdzeniem jej nadania na adres R. Z. (k-96, k-110 i k-111-113 akt sprawy).
Adw. H. S., pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r., wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestnikowi postępowania z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części (k-125 akt sprawy).
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanym dalej rozporządzeniem.
Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należy się pełnomocnikowi z urzędu, między innymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Przepis ten stanowi jednocześnie, że wysokość stawki minimalnej opłaty za czynności adwokackie w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie takiej opinii przez adwokata, "jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat", wynosi 75% stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, albo adwokat nie sporządził skargi i nie brał udziału w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł.
Ponadto w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie adwokat H. S. został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla uczestnika postępowania – R. Z. po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji.
Adw. I. W., występująca w sprawie w imieniu uczestnika postępowania z substytucji adw. H. S., złożyła do akt sprawy opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu R. Z., od wydanego w sprawie wyroku, wraz z dowodem jej nadania do strony.
Stosownie do powołanych wyżej przepisów ustalono, że należne pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie wynosi 75% z 240 zł, czyli 180 zł i powinno być podwyższone o kwotę 41,40 zł, stanowiącą podatek od towarów i usług, który na dzień wydania postanowienia wynosi 23%, co łącznie stanowi kwotę 221,40 zł.
Ponadto adw. H. S., stosownie do § 20 rozporządzenia, złożył wymagane oświadczenie, a sporządzona opinia została przesłana uczestnikowi postępowania.
Z uwagi na to, że zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi żądanego wynagrodzenia, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a także w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono, jak w sentencji.
Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm.).