Uzasadnienie
Wojewoda [...] działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] orzekającej o utracie przez K. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2008 r.
W uzasadnieniu organ podniósł, że strona decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy W. jako osoba bezrobotna z dniem [...] grudnia 2007 r. bez prawa do zasiłku. Wyżej wymieniony decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2007 r. Następnie Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. postanowił uchylić decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. w całości i przywrócić panu K. J. statut osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2008 r. Następnie Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. orzekł o utracie przez pana K. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2008 r. z powodu niestawiennictwa. Od wskazanej decyzji strona wniosła odwołanie do Wojewody [...], który nie uwzględnił odwołania podnosząc, iż zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia.
Wojewoda [...] przywołał również treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wedle którego starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, a przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, że pan K. J. o obowiązku stawiennictwa w Urzędzie Pracy w dniu [...] lipca 2008 r. został właściwie poinformowany, o czym świadczy podpis ww. na druku "Karta rejestracyjna bezrobotnego" przy wyznaczeniu daty stawiennictwa do Urzędu Pracy celem potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy. Jednak w dniu wyznaczonej wizyty ww. nie stawił się. Organ zaznaczył, że obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach oraz usprawiedliwienie nieobecności w ciągu 7 dni od daty wyznaczonej wizyty należy do podstawowych obowiązków osób bezrobotnych. Wojewoda [...] podkreślił, że strona została poinformowana o obowiązku stawiennictwa w dniu [...] grudnia 2007 r., o czym świadczy jej własnoręczny podpis na druku.
W dniu 20 października 2008 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan K. J. Skarżący wskazał, że istotnie pierwotnie wyznaczono mu datę spotkania w Urzędzie Pracy na dzień [...] lipca 2008 r., ale jednocześnie ustalił w urzędzie, iż wobec braku w tym okresie ofert pracy dla nauczycieli stawi się [...] września 2008 r. i ta data została zaakceptowana przez urzędników. Dopiero później dowiedział się, iż wyznaczono mu datę stawiennictwa na dzień [...] lipca 2008 r., taka sytuacja jest jego zdaniem niesprawiedliwa, gdyż wobec niekompetencji urzędników zabiera mu się jego prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że organy administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, powinny kierować się całością przepisów postępowania, a w tym także przepisami art. 6 -16 kpa statuującymi zasady postępowania. Wszystkie zasady ogólne mają charakter norm prawnych, nie zaś wskazówek i zaleceń, bowiem jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 1982 r. sygn. akt I SA 258/82 "zasady ogólne postępowania administracyjnego, wyrażone zwłaszcza w art. 7 -11 kpa, są integralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów administracji wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury (ONSA 1982 Nr 1, poz. 54). Warto dodać, że "zasady postępowania administracyjnego nie wprowadzają żadnych nowych samoistnych instytucji procesowych, lecz są realizowane przez istniejące instytucje, które pełnią rolę instrumentu, za pomocą których poszczególne zasady są urzeczywistniane" (E. Ochendowski Postępowanie administracyjne-ogólne i egzekucyjne.
Wybór orzecznictwa. Toruń 2003 s. 41). Natomiast zasady służą ujednolicaniu wykładni przepisów proceduralnych, gdyż porządkują reguły wykładni poszczególnych przepisów kpa, podporządkowując je jednej określonej idei zawartej w zasadzie i mogą służyć wypełnianiu ewentualnych luk w obrębie kpa oraz wzmacniają pozycję procesową strony, gdyż dyrektywy wnikające z zasad są korzystne przede wszystkim dla stron postępowania administracyjnego (za Z. R. Kmieciak Postępowanie administracyjne i postępowanie sądowoadministracyjne. Zakamycze 2003 s. 65). Dotyczy to szczególnie zasady prawdy materialnej określonej w art. 7 kpa. Zasada ta wymaga, aby organ administracji publicznej wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne związane z daną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i trafnie zastosować przepisy prawa.
W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej tego nie uczyniły. Jak bowiem wynika z akt sprawy w Karcie rejestracji bezrobotnego dotyczącej skarżącego, w części D zawierającej daty stawiennictwa bezrobotnego przy oświadczeniu skarżącego, iż został poinformowany o dacie stawiennictwa zapisana jest data [...] września 2008 r., co w zestawieniu z jego wyjaśnieniami złożonymi w pismach procesowych wskazuje, że istotnie taką datę ustalono z nim, jako datę stawienia się do Urzędu Pracy celem stwierdzenia jego gotowości do podjęcia zatrudnienia.
Następnie data ta została przekreślona i wpisano datę [...] lipca 2008 r. Pod przekreśleniem nie ma ani parafki skarżącego, ani urzędnika, który to zrobił i wskazania przyczyn, dla której zmieniono datę. Brak jest zatem dowodu wskazującego na to, że skarżący istotnie wiedział o tym, że ma się stawić wcześniej w urzędzie. Także organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły dowodu, z którego wynikałoby, że istotnie o dacie [...] lipca 2008 r. skarżący był poinformowany. W tej sytuacji należy dać wiarę twierdzeniom pana K. J., który konsekwentnie wskazuje na datę wrześniową, jako tę, którą z nim ustalono.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.