Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1650/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. K. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zdolności do służby w Policji. Sąd podkreślił równocześnie, iż zaskarżone orzeczenie nie zawierało pouczenia o możliwości, sposobie i terminie jego zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 grudnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k-51).
W dniu 15 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego) P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie określenia zdolności do służby w Policji.
W uzasadnieniu wniosku wskazał m.in., iż zaskarżone orzeczenie nie zawierało pouczenia o możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie, podnosząc, że orzeczenia komisji lekarskich wydawane są według wzoru, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), a wzór ten nie zawiera pouczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie natomiast do treści art. 87 § 1 i § 2 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).
W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 powołanej ustawy.
Moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty doręczenia P. K. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. odrzucającego wniesioną skargę.
Jak wynika z akt sprawy powyższe postanowienie zostało doręczone, w trybie art. 72 § 1 cytowanej ustawy, dorosłemu domownikowi – żonie skarżącego - w dniu 10 grudnia 2010 r.
Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w urzędzie pocztowym w dniu 15 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie).
Zestawiając powyższe daty stwierdzić należy, że skarżący dochował siedmiodniowego terminu na złożenie przedmiotowego wniosku. Jednocześnie sama skarga znajduje się już w aktach sądowych niniejszej sprawy.
Odnosząc się do okoliczności podniesionych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazać należy, iż jest on uzasadniony, albowiem uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Zaskarżone orzeczenie nie zawierało pouczenia o możliwości, sposobie i terminie jego częściowego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż przepis ten należy również stosować w przypadku braku takiego pouczenia. Negatywnych skutków procesowych dla strony postępowania nie może spowodować niezamieszczenie w decyzji pouczenia co do przysługującego środka zaskarżenia w sytuacji, gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami istniała możliwość zaskarżenia decyzji (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2289/01, LEX nr 82672). Trzeba też zauważyć, iż zgodnie z wyrażoną w przepisie art. 9 k.p.a. zasadą informowania, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Organy administracji publicznej realizują zasadę informowania, między innymi, przez obowiązkowe zamieszczanie w decyzji administracyjnej pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten wynika z treści art. 107 § 1 zd. 2 k.p.a.
Orzeczenia Komisji Lekarskich MSWiA można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby albo z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Drugą kategorią orzeczeń, wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych czy odszkodowawczych.
Tymczasem w niniejszej sprawie orzeczenie skierowane do skarżącego nie zawierało pouczenia o prawie wniesienia na zawarte w nim rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie zdolności do służby w Policji skargi do sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano obowiązek taki wynika z przepisów k.p.a., choć nie został wyrażony w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) ani wzorze, stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.