Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. W. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2009 r. cofającej pozwolenie na broń palną gazową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż organ I instancji uznał, że P. W., jako oskarżony o popełnienie przestępstw z art. 296 § 1, 3 Kodeksu karnego, art. 300 § 1, 3 i art. 302 § 1 k.k. winien być zaliczony do osób, które budzą uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a dodatkowo naruszył on zasady prawidłowego przechowywania broni i amunicji i w związku z powyższym organ decyzją z dnia [...] maja 2009 r. cofnął ww. pozwolenie na broń palną gazową.
Od decyzji P. W. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez niewłaściwą jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że toczące się postępowanie karne przeciwko jego osobie o przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, pozwala zaliczyć go do kategorii osób, co do których istnieje obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeżeli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia broń, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub wobec niej prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dalej organ podkreślił, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobowiązany do ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń a tą obawą, ponieważ jako okoliczność potwierdzającą jej istnienie sam ustawodawca wskazał toczące się postępowanie karne m. in. o czyn przeciwko mieniu.
Organ wskazał również, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że P. W. lekceważy również zasady bezpiecznego przechowywania broni, wprawdzie obecnie usunął te nieprawidłowości, to okoliczności te podważają wizerunek strony jako osoby przykładającej należytą staranność w bezpiecznym posługiwaniu się bronią.
W konkluzji podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny i wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a także art. 7, 77 oraz 10 kpa. Podkreślił, że postępowanie przeciwko niemu toczy się bardzo długo, a on czuje się niewinny. Wskazał ponadto, że powinna obowiązywać wobec niego zasada domniemania niewinności. Sugerował, że w takiej sytuacji organ powinien zawiesić postępowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na bron należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia, wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wobec tego, że stosunku do skarżącego toczy się postępowanie z art. 13 § 1 w zw. z art. 286 § 1 k.k., powyższa przesłanka została spełniona.
Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń a tą obawą.
Przeciwko P. W. istotnie toczy się postępowanie karne w sprawie przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu. Jednak skarżący nie przyznaje się do winy, postępowanie toczy się od ośmiu lat, a skarżący ma dobrą opinię.
W ocenie Sądu, organ przede wszystkim, biorąc pod uwagę, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że ww. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zdaniem Sądu, jedynie w przypadku przestępstw wymienionych w cytowanym przepisie nie istnieje konieczność uzasadnienia istnienia obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w pozostałych zaś przypadkach konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez daną osobę czynem i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stanowić obawę, o której mowa jest w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
W niniejszej sprawie skarżący został oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu. Postępowanie karne jest w toku. Podkreślić należy, że P. W. posiada nieposzlakowaną opinię w miejscu zamieszkania, a nieprawidłowości w sposobie przechowywania broni usunął. Z uwagi na powyższe oraz ze względu na fakt, iż do chwili obecnej skarżący nie był karany, za daleko idące należy uznać stanowisko organu, iż jest on osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP, jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, a również wydając decyzję cofającą takie pozwolenie nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń, można mieć wątpliwość, czy właśnie ta zasada nie została w niniejszej sprawie przez organ naruszona.
Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż organ Policji istnienie uzasadnionej obawy motywował charakterem przestępstwa, o którego popełnienie P. W. został oskarżony, bez należytego powiązania tej okoliczności z warunkami osobistymi skarżącego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.