Uzasadnienie
K. P. 29 sierpnia 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – zgodnie z pouczeniem – skargę na decyzję Rektora Szkoły [...] w W. (zwanego dalej Rektorem S.) z dnia 27 lipca 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o skreśleniu z listy studentów.
W odpowiedzi na skargę Rektor S. wniósł o jej oddalenie.
Pismem z 22 października 2015 r. Skarżąca cofnęła skargę z uwagi na jej niedopuszczalność z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie natomiast z treścią art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.) decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm. – zwanej dalej Kpa). Powołany wyżej przepis art. 127 § 3 Kpa stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Reasumując, od decyzji rektora, wydanej w pierwszej instancji, służy stronie prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast w zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2015 r. Rektor S. błędnie pouczył Skarżącą o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a Skarżąca zastosowała się do pouczenia. Jednak zastosowanie się przez stronę do błędnego pouczenia organu nie czyni skargi dopuszczalną. Natomiast w sytuacji, gdy z powodu błędnego pouczenia co do środka zaskarżenia upłynął termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona ma prawo złożenia do organu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z takim wnioskiem, mając na względzie treść art. 58 § 2 zd. 1 Kpa. Zgodnie bowiem z tym przepisem prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Dodać należy, że niniejsze postanowienie nie zamyka stronie drogi do wniesienia skargi na decyzję wydaną po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wyjaśnić także trzeba, że Skarżąca w pismem z 22 października 2015 r. cofnęła skargę, jednak merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne dopiero, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Wobec okoliczności, że skarga na decyzję, co do której Skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, jest niedopuszczalna, cofnięcie skargi nie jest skuteczne, zatem brak jest podstaw do umorzenia postępowania.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.